ROCK´N´ROLL IT´S FUN

Entrevista a Miguel Mosqueira Fociños, Guitarrista normativo

2011-10-22T06:52:00.000-07:00

"Escapei dunha grupi botándome pola fiestra"

Un día neste pasado verán, oínche dicir que ti a noite entre o 24 e o 25 de xullo, palpas o sexo. Explícate, pálpalo ti ou pálpancho a ti?

Non sei cando dixen iso. Pero, non debía estar falando por min. Estaba falando por min? Literalmente con esas palabras?

Si.

Pois non sei, igual algo fortuito, un roce sen máis trascendencia, pero nada intenso nin importante.

Se dis palpar o sexo é que superaches xa a fase anal?

Estamos aí, estamos aí.

Actualmente es guitarrista de Ataque Escampe. Cantas veces che chamaron “gallego de mierda”?

Pois “gallego” non, pero “tonto, idiota”, ás veces si, relacionado con iso de “Galicia es una mierda”. Pero en fin, lévase ben.

Houbo algún galego que che chamase iso “gallego de mierda”.

Eran todos galegos, claro. O que pasa é que nese momento sentíanse ofendidos por “Galicia es una mierda”. O resto da súa vida non, pero en fin.

Fumas porros?

Fumaba, agora case non fumo.

Por que o deixaches?

Por que estaba apirolado, apirolábame. Atontábame, estaba encebolado.

En serio?

Si. Era hachís. Home, aínda ía controlando, pero diminuía o meu grao de percepción das cousas.

Agora que te metes?

Agora só alcol.

E iso non te apirola?

Apirólame, o que pasa é que é máis puntual. Os porros é máis diario.

En Ataque Escampe, a presenza de cada membro semella que é así como espontánea mesmo casual. Nunca cambias os pantalóns?

Teño os pantalóns para saír, os pantalóns para tocar que normalmente son os mesmos, e ese é o protocolo.

Os furados e os remendos do pantalón fasllos ti?

Iso tamén mo pregunta a miña avoa e os meus pais, pero inténtolles explicar que é algo que se fai desde os últimos vinte anos. Xa os vendes así en Zara.

Pero ti mércalos así?

Todo o mundo os merca así. É o que hai para vender nas tendas.

A ver, eses buratos que tes na perneira non me parecen moi casuais para seren de Zara.

Por que traballan ben o produto, pero é cousa deles.

No último video que fixo Ataque Escampe, aparecedes bebendo dunha cantimplora mentres un grupo de nenos xogan ao fútbol. Tes tendencias pederastas?

Se cadara, non sei, iso sería entrar no noso subconsciente pero, a idea non era esa. A idea era reflectir o aborrecemento vital.

Por iso metestes algo raro na cantimplora?

Iso queda para o making of, que sacaremos para dentro duns anos.

Dentro duns anos, é dicir, cando volva Samuel de Franza.

Non, non, máis tarde, cando sexamos vellos.

Logo de ter asistido a varios concertos vosos, un queda cao sensación de que falta algo, a ti non che pasa?

Si, si. É unha frustración de toda a vida, pero a vida é así, sempre falta algo, pero non hai que facerlle.

Algún día deixaredes entrar unha muller na formación ou usaredes o travestismo?

Sempre deixamos entrar mulleres e homes, as portas de Ataque Escampe están abertas para todo o mundo, o que pasa é que non queren.

Por que?

Porque igual teñen medo ao ridículo dos concertos que insinuabas antes.

Escribes poemas?

Non.

Felicidades.

Hehehehe. Unicamente cancións. É máis doado.

Por que?

Pois porque como hai música de fondo, pode disimular a pobreza do poema. O poema é enfrentarse só á linguaxe.

Cando haberá unha sesión de pressing-catch Miguel Mosqueira versus Alex Charlón?

Non creo que haxa, somos covardes, non temos a valentía de pelexar con ninguén, nin entre nós.

Carallo, pois ultimamente….

Non, só son pelexas verbais.

Quen é o voso asesor de marketing?

Non, non, é natural. Eu que sei, levamos moito tempo convivindo co grupo, entón créanse unhas dinámicas, pero polo resto, levámonos ben.

Cal foi a frase máis heavy que che adicou Alex?

Foi unha vez, penso que lembro nun concerto en Salvaterra, no Festival da poesía, que nas primeiras cancións comezou a acoplar. Alex, non sei por que, pensou que era culpa miña, entón díxome unha frase no medio dunha canción mentres tocábamos. Non a lembro moi ben, pero si lembro que era moi ofensiva. E que se cho di mentres tocas a canción, non podes reaccionar, tes que seguir tocando. Entón iso foi bastante.

Que frase foi?

Era moi ofensiva. Non a esperaba.

Con que letra comezaba?

Era un insulto e un reproche.

E ti non fixeches nada.

Eu tiña que seguir tocando a canción. É a putada.

E a frase máis heavy que lle adicaches ti a el?

Eu que sei. Como temos confianza podemos chegar ao insulto máis ofensivo e doloroso e cruel, e tampouco importa. Non quedamos resentidos por iso.

Pero ti aprovéitaste de que tes carro e el ten que ir contigo aos concertos.

Home, levámonos ben, levámonos ben.

Se o repites tantas veces non sei. Por que a ver, había rumores de líos de faldas entre vós os dous. Pero sinceramente, estades namorados un do outro, por iso vos reprimides.

Tamén será cousa do subconsciente, pero non é intención estar namorados un do outro, polo menos a miña.

Por que rapas a cabeza?

Fágoo últimamente, porque quería refrecar a cabeza e tamén porque así tamén se nota menos a coronilla, se non o rapas moito.

Que fas coas grupies, coleciónalas ou só é un momento de pasión?

Non fago nada.

Non tedes grupis?

Temos grupis, pero non sei se se lles pode chamar así. Pero non facemos nada, non somos moi….non facemos nada.

Non facedes nada?

Non facemos case nada.

Ao mellor non tedes grupis porque non lles facedes nada.

Claro, tampouco falamos con elas case nunca. Somos un pouco autistas, a verdade.

É certo que unha vez escapaches dunha grupi saltando por unha xanela, só porque ela non paraba de falar e ti buscabas outra cousa?

Eu buscaba que deixase de falar, que se fose. É certo, escapei pola fiestra. Non é que fose pola fiestra, pero quedamos pechados e tivemos que chamar os bombeiros. Por que a pechadura estaba vella e non dabamos saído, era un domingo e o cerralleiro non era capaz de abrila. E non foron os bombeiros, foi por unha escada que trouxera o mesmo cerralleiro.

Nese momento que pasaba? Estaba ela moi alterada, metícheste debaixo da cama…?

Eu pecheime no cuarto que logo non daba aberto a porta. Tampouco era unha grupi propiamente.

Xogas ao xadrez, pero vives nunha torre de marfil?

Vivo nunha torre, pero non é de marfil, é de ladrillo. Unha torre existencial de ladrillo.

A que axedrecista lle adicarías ou comporías unha canción?

Eu gañeille a Iván Salgado, que agora mesmo é sub-campeón mundial dezaoito. E gañeille cando el tiña sete anos ou oito.

E ti cantos anos tiñas?

Eu tiña dezanove.

Es un abusón.

En xadrez non importa a idade. Adicaríalle unha canción a Iván Salgado, chamaríalle “En busca do tempo perdido”

Quen é a raíña do teu taboleiro?

Magui Chun, a actriz chinesa. Fixo os filmes de “In the mood for love”, e outros de Won Kar Way.

Por último, di algo, o que queiras.

Que preguntes quen é o líder de Ataque Escampe.

Quen é o líder de Ataque Escampe?

É Roi Vidal. Adicámoslle unha canción e todo, por ser o líder de Ataque Escampe.

ENTREVISTA A MARCOS PAYNO

2011-09-22T15:23:00.000-07:00

“Nunca lembro as letras das miñas cancións”

O teu nome completo é Marcos Otero Payno, si ou non?

Si, si.

Entón por que non lle quitas o “y” a Payno?

Quiteillo hai cinco meses.

Nada máis que hai cinco meses?

Si, pero foi porque a xente me preguntaba sempre por que era “y”, e non vou explicar de onde vén o meu apelido, pero simplemente o cambiei para que a xente non me pregunte.

Vale, de onde vén o teu apelido?

Non o teño claro, por iso prefiro non dicilo. Coñezo varias teorías, pero ningunha me parece fiable.

Cres en Deus?

Non.

Por iso apostataches?

Supoño que si.

En que se parece apostatar a cambiar de compañía de teléfono móvil?

Ostia, que pregunta. Nas dúas é moi difícil saír delas.

Danche puntos se volves?

Non, pero perdóanche. Hai unha cláusula, un punto que di que se no momento final da túa vida te arrepintes de apostatar, Deus acollerate igual no seu seo. É dicir, eu non estou preocupado.

Apostataches do Celta?

Non, iso nunca!! O ano pasado mamei case todos os partidos de Liga co meu grande amigo Gonzalo Vilas, cousa que non lle recomendo a ninguén: ver todos os partidos do Celta en Segunda División.

Eu a ti coñecinte de camareiro, e anos depois vinte en grupos e bandas. As habilidades de home orquestra son boas para traballar de camareiro?

Non, pero teño que dicir que se ligaba máis de camareiro do Avante que de músico.

Depois de tantos anos traballando no mesmo local nocturno, aprediches a lera de Solo Vivir dos Skalariak?

Non sei ningunha letra, nin siquera dos grupos nos que toquei. Non son capaz de memorizar letras.

Ningunha?

Ningunha. Igual algunha dos Resentidos, de Siniestro. Pero non lembro nin o que ceei onte.

O equipo de Komunidando deixa boas propinas?

Temos que dicir que moitas veces temos tentado pagar as cervexas que consumimos no Avante, pero Suso nunca nos cobra.

Nunca?

Nunca na vida.

Como explicas iso?

Home, eu levo anos sen pagar no Avante. Heheh

Comezaches no grupo Xenreira no 1994 e agora, entre outros, estás en Das Kapital. O disco titúlase Ruido Negro. Ti estudaches Filosofía ou Historia?

Estiven matriculado en Historia.

Pregúntoche isto porque máis de un que quixese ir de guai, diríavos algo sobre o de poñerlle cor ao ruido. Nunca vos atacou ata o de agora un filósofo?

Eu en Das Kapital, como na maioría dos grupos nos que estiven, non escribo as letras. Iso terían que dicilo o Leo e o Dani, que son os líderes, eu son o das máquinas.

Ti compós música para Filmax e Filmanova. Ser compositor é o que te obriga a ter instrumentos estraños, como a frauta electrónica que usas en Das Kapital?

Teño ese tipo de aparellos porque non sei tocar instrumentos tradicionais. Fun saxofonista, pero hai moitos anos que non toco o saxo.

Fuches profesor de gaita.

Si, pero hai moitos anos, igual quince anos. Non exactamente profesor…como sabes iso?

Ah! Hai que ter diploma de riscos laborais para tocar o instrumento dos ruidos raros? Como se chama ese aparato?

O Kaosilator. Ese tócao Dani Salgado.

Cando consultei webs para esta entrevista, vin unha que era AVG, Audiovisual Galego. Pero eu pensara de primeiras que eras membro do staff da patente do antivirus, AVG. Buscas inspiración nas web porno?

Home, non é precisamente inspiración o que busco nunha web porno.

Nunha das moitas formacións nas que participaches, cantabades un estribillo que dicía: hai que ir morrendo, don manuel, hai que ir morrendo. Por cantos nomes cambiarías o don manuel dese estribillo?

Por moitos. Feijóo por exemplo, ou o que veña despois que seguro que é peor.

Se tiveses que compoñer unha banda sonora para Feijoo, que ritmo usarías?

Un chotis.

E para Roberto Varela?

Un chachachá.

Cal é o estilo musical que aínda non interpretaches?

Nin siquera sei os que interpretei. Non distingo moi ben os estilos. De feito, hai discos nos que teño participado e esperar algunha crítica para definirnos nós. Cando montamos Le Glamour Grothesque, Denís e eu, que foi un grupo que fixemos para sacar cancións para a Regueifa, un grupo que non existiu, esperamos que saíse a reseña na Regueifa para definir o noso estilo. Que nin eles o tiñan claro.

Un humorista arxentino, Peter Capusotto, teórico do rock, di que Carlos Santana, antes facía rock pero que agora fai merda. Dentro do panorama do rock galego, a quen lle farías unha descrición igual a esta?

WOOOOOWW!!!! Queres que me maten? Pff, teño que pensalo. Jabón Blue.

Non os coñezo.

Está o cantante de Herdeiros da Crus.

A Das Kapital, incorporastes novos membros.

Si, os guitarristas de Galegoz. Pouco a pouco vou metendo a toda a banda.

Iso fixéstelo por que se agradece ter persoas de tamaño normal no grupo, ou só os poñedes con mangallóns para que toquen sen cobrar?

Son os guitarristas e tratámolos como a cans, que é o que son.

Viches algunha foto túa das que saen en Internet?

Algunha terei visto. Por que? Hai algunha que non se pode ver?

Pregúntocho porque na foto de Xenreira apareces ti nun primeiro plano, fóra da formación. Xa daquela querías marcar territorio ou chegaras tarde para a foto?

Non, cóntoche. Eramos dous ventos e viñamos sen durmir. O outro estaba durmindo no coche. Véseme na cara que estou un pouco tenso por non durmir. Iamos facer a foto, pero o fotógrafo colleume e púxome alí. Realmente foi o fotógrafo quen nos colocou. Eu chegara polos pelos á foto, o outro saxofonista quedou adormecido no coche. Non ten máis historia o tema.

Fermín Muguruza fíxolle moito dano ao rock galego ou todos queriades ser vascos?

Todos vivíamos no barrio de Basquiños.

Consideras que a crise económica é unha excusa da consellería de Cultura para non dar cartos aos grupos de aquí?

Home, iso está claro.

Volvendo á música. Con que te drogas?

Baratas pero consistentes, non vou dar nomes.

Drógaste ou non?

Todos nos drogamos dalgunha maneira.

Pregúntocho porque se dis que non, moitos dirán que es mariquita ou que mintes.

Non, mariquitas son os que non lles gusta o fútbol e falan galego.

Hai sexo na túa vida?

Podería haber bastante máis, pero en fin, vou tirando. Supoño que esto una media.

Colaboras con músicos zoofílicos?

Zooetílicos?

Zoofílicos.

Non.

En que andas agora?

Pouca cousa. Vou comezar a traballar en Filmanova, nun documental e uns programas, iso laboralmente e pouco máis. Despois teño o grupo Das Kapital, co que esperamos tocar este inverno, e rematar Non Saímos do Lixo, que nos quedan catro capítulos. E xa está o inverno.

Irás nalgunha lista nas eleccións do 20-N?

Nunca irei nunha lista.

Di algo, o que queiras.

Viva Monterroso!! Esta vai para Daniel.

ENTREVISTA AO CAPITÁN GZ

2011-07-05T06:00:00.000-07:00

"Eu son autodefinido"

É un paxaro?, é un avión?...é un axente electoral? Non!!! É o Capitán GZ!!! O superheroe das mil e unha solucións con rima e música incorporadas achegouse a este blog para saír do verso e contarnos algo en prosa, ou llea!!

Como se pronuncia o teu nome: Guezeta, gazeta, ghezeta, ghazeta, xezeta, ghaseta, gueseta, xeseta...?

Cada un que o pronuncie como queira, eu respondo a todos.

Tes Facebook?

Pois non.

Resulta que mirando na rede vin que hai un Capitán Guezeta ou Ghezeta, non sei, con Facebook, que aparece vestido de pallaso na foto de perfil e con cara de pasalo mal. Esa é a foto que mandaches para o casting de superheroes?

Non, viñéronme buscar á taberna. Esta alí como sempre, tomando a miña cervexa e o meu pitillo e apareceron por alí para ofrecerme o papek na serie "Non saímos do lixo". E non dixen que non.

Estás contra da matanza das focas no Canadá?

Si, estou en contra.

Pregúntocho porque este outro Capitán GZ está en contra e ademais di que o seu pasatempo é a innovación.

Eu moito non innovo, na barra do bar pouco se pode innovar.

Ti es superheroe por accidente ou es un político do PP frustrado?

Político do PP non son...

E frustrado?

Frustrado tampouco.

Podes voar ou polo menos, podes levantarde da barra do bar?

Levántome da barra do bar só cando é necesario.

Onde naciches? Por que se a resposta é que foi noutro planeta, direiche que son aficionado á ciencia ficción e busco unha exclusiva para saír do paro.

Nacín neste, pero tal como vai o planeta logo se parecerá a outro como Marte, Venus...

Míraste no espello antes de saír á rúa?

Non, non teño espellos. Tampouco teño o poder do reflexo.

Es un vampiro!!!

Non, ando moito pola noite, son máis ben crápula.

As luvas de goma dánche alerxia?

Non, pero apretan un pouco.

Cando soubeches dun furacán ameazando Galicia, a solución que se che ocorreu foi "xirarei como a roda do muiño". Cal é a túa solución para os incendios forestais: "que con lume ou sen lume ti tamén podes arder"?

A solución é que en vez de arder os montes arderan outras cousas, como o Parlamento.

Se a Supermán lle dá un parrús coa kriptonita, a ti con que cho dá: coa Estrella Galicia ou que che merquen un traxe de Zara?

Creo que máis o de Zara.

Que talla levas de calzóns?

Eses calzóns atopeinos non sei se foi en Xinzo, pero foi nunha festa. E dixen: pois quedan ben por detrás.

Eu podo entender que no bar estea sempre o mesmo camareiro. Pero por que son sempre os mesmos os que te avisan cando pasa calquera cousa?

Porque son os máis listos.

Dime a verdade, son os teus fillos.

Pode ser, pode ser.

Á parte do bar, tes casa?

Non, o bar é o meu primeiro fogar e será o último.

Por que rexeitaches a Spiderman como axudante-acompañante nas túas aventuras?

Parecíame moi pijo, non tiña chispa como RetranKa.

Dígocho porque o home debe saber facer unhas boas mantas, ou amacas para o verán.

Pero mellor só que mal acompañado e a min non me daba confianza.

Que estudos fai falta ter para ser axudante teu?

Con que saibas abrir as cervexas co isqueiro, xa chega.

Irías de mani con Adrián Brandán, ou paréceche un nome moi feo?

Coincidimos moito nos bares, sempre son os mesmos.

Fumas porros?

Fumo de todo.

Nas túas aventuras sempre te vemos fumando dentro do bar. Fumas tamén na intimidade?

Tamén.

En galego ou catalán?

Nos dous, depende de onde estea.

Quererías de parella a Maruja dos "Ghalleghos"?

A Maruja sempre.

Ti por quen votas, polos de siempre?

Polos de siempre, non, eu non saio do bar, nin para votar.

Pero botas de menos a Fraga?

Os dinosaurios non son o meu forte.

Salvarías a Feijoo dun ataque preventivo de AlQaeda?

Non.

Na primeira actuación que te vin, con Galegoz, mentes eles cantaban e bailaban ti estabas nunha esquina bebendo e fumando. Considéraste un exemplo a seguir pola mocidade galega ou eras moi malo en ximnasia?

Moi malo en ximnasia, de feito eu suspendía esa cadeira. E a capa tampouco axuda moita.

Tes feito réxime algunha vez ou consideras que a beleza está na personalidade?

A beleza está na personalidade sempre.

Galicia é un sitio distinto ou vela cada día máis linda?

Cada día máis linda e mellor e mellor e mellor.

Cal é o teu pasatempo favorito? E non vale estar no bar.

Eu son autodefinido.

Cantos anos tes?

Non cho podo dicir. Os superheroes non temos idade.

Se ti foses o trasunto de Superman, que calvo galego sería Lex Luthor?

Gayoso.

Agora que gañou Conde Roa, cal é a túa solución, Capitán GZ?

Legalizar as drogas.

Levas calcetíns?

Si. Medias.

Presentaraste ás eleccións á Xunta de Galicia ou ti es funcionario?

Non son funcioanrio pero case, estou todo o día na barra do bar.

Considéraste un superheroe alternativo ou indie?

Indio.

Onde tes o teu refuxio secreto, no Polo Norte ou no Avante?

No Avante.

Di algo, o que ti queiras.

Que sigades as miñas aventuras e desventuras en KomunikandoTV, estamos a gravar o seguinte capítulo, e que vos siga gustando.

ENTREVISTA A MARÍA DO CEBREIRO

2011-05-23T06:59:00.000-07:00

"Tiven un grupo que non era punk"

Esta entrevista realizouse o 22 de maio de 2011.

-Fuches votar?

Aínda non, tócame dentro dun cacho. Cando acabe vou.

-Vas votar en conciencia?

Penso que poucas veces foi tan difícil votar. Creo que vou votar a quen menos penso eu que traizoou as ideas da esquerda e as súas tácticas. Vou tentar facer iso.

-Pasando a cousas serias, levas zapatos hoxe?

Si e levo un pouco de tacón.

-Entón podo fiarme de ti.

Non sei se niso reside a fiabilidade das persoas, pero eu miro bastante para os zapatos da xente.

-Como dis nun verso que non confías nas persoas que levan os zapatos desatados.

Ah, xa non acordaba, en Pérfida Erín, non? Pero ao mesmo tempo, por desgraza, a xente na que desconfías tamén é a xente que che parece moi interesante, moitas veces. Así que, se levan os zapatos desatados, haberá que ver que fan con iso.

-Chámaste María do Cebreiro.

Si.

-Tes recibido propostas para ser muller anuncio do Xacobeo ou do Camiño de Santiago?

Non, afortunadamente ningunha. Ademais, moita xente pensa que é un pseudónimo, que é unha cousa que me estraña, porque nunca me poría un pseudónimo así, entón supoño que non o toman moi en serio. Así que, polo de agora, non, ningunha. Rexeitaríaa.

-E no concello de Pedrafita do Cebreiro x ates praza, rúa, ruela, algo?

Non ho! De feito teño que volver por aló, que cando era pequena ía moito. Porque a casa da miña nai está en Becerreá e aínda faciamos algunha excursión. Pero teño que volver por alí que hai anos que non vou. Ao contrario, vanme declarar persoa non grata.

-Por que?

Porque non vou nada, a pesar de ter nome, non vou nada por aló.

-Ademais de todo isto, tamén es doutora en literatura, segundo consta no teu CV. Cantas veces che preguntaron para que serve iso?

Pois a última vez preguntoumo unha alumna. Precisamente noutra entrevista que creo que ía saír nunha revista. Paréceme unha pregunta moi difícil de darlle unha boa resposta. Supoño que hai que responder a esa pregunta desde outras cordinadas. Un pouco á galega, á persoa que me preguntara iso, diríalle que me fixese outra pregunta. Ou lle faría outra pregunta. Non creo que nos leve moi lonxe.

-Das aulas sobre literatura.

Si, e máis concretamente sobre teoría da literatura, imagínate.

-E iso por que? Porque non podes vivir do conto?

Gustaríame vivir do conto? A todo o mundo lle gusta pensar que si, que sería máis fácil vivir do conto. Pero eu o certo é que son unha persoa bastante traballadora, creo que me gusta moito traballar. Non o digo como autoeloxio, dígoo como unha condición que teño, que me apaixona traballar, non sei que faría sen traballar. Isto vai quedar atroz, pero é así.

-Sobre todo neste país.

Si, desde logo.

-A túa faceta máis coñecida é a de poetisa. Hai un tempo unha revista de humor ironizaba sobre a poesía en Galicia, cun titular que era, máis ou menos, así: a UE multará a Galicia por exceder a cota de poetas por habitante. Pensas que hoxe en día calquera escribe poesía?

Si, é a frase esa que repite moito Outeiriño e que eu estou dacordo con ela, tamén lla teño oído a Daniel Salgado e a algunha xente máis, que non hai poetas, que hai poemas. O que nos importa son os poemas. Así que nese sentido non debería haber problema, porque penso que os poemas non lle fan mal a ninguén. Probablemente os poetas si, os poetas somos bastante pesados.

-Escribiches tamén un libro titulado O estadio no espello. Era a túa maneira de dicir que non che gusta o fútbol?

A ver, si, o certo é que non me gusta moito o fútbol. A verdade é que non pensaba moito no fútbol, pero agora penso un pouco máis, porque ao meu mozo lle gusta o fútbol, aos amigos do meu mozo tamén lles gusta o fútbol, mesmo a algunha amiga tamén. Entón teño que pensar máis no fútbol, pero creo que pasei trinta anos da miña vida sen pensar no fútbol.

-Que sorte. Dáche pena que o Dépor baixe a segunda?

Non.

-Un dos entrevistados para o blog, cando foi preguntado polo sinificado dun verso dentro dun poema da súa autoría, respondeu que lle buscase eu mesmo o significado. A cantos críticos asesinarías polas súas interpretacións de poemas teus?

Pois, debín ter bastante sorte, porque nunca me sentín moi irritada coa interpretación de poemas. Penso que me resultan máis irritantes as etiquetas, por exemplo esa de postmoderna, que escoitei algunha vez, ou poeta dos noventa, ou a poesía de mulleres dos noventa. Todo o que xeran esas etiquetas é bastante irritante. Entón iso irritoume máis, quizais o que botei máis en falta, foi unha lectura máis corpo a corpo cos poemas, pero penso que iso é xeral, que non me pasa só a min, senón que non se adoita facer unha crítica máis respetuosa tamén co sentido ou cos programas que teñen os libros de poemas, novelas ou o que sexa, senón que se fai unha crítica máis tendenciosa en xeral.

-Entón, tamén calquera fai crítica neste país?

Imaxino que se podería dicir así. Ao final o problema tampouco é dos críticos. O problema é que os críticos están inseridos en estruturas e mecanismos con automatismos. Ao final a crítica é o que todos queiramos que sexa a crítica, pero igual habería que reclamar iso, unha crítica máis atenta ao sentido do que un fai porque, aínda que esas críticas sexan malas, son boas polo simple feito de atender a esa proposta. Iso é o que, creo, poucas veces se fai. Penso que paradoxalmente, ha crítica hai pouca escoita. Como na vida, seguramente.

-Conta algunha desas críticas que che chamase moito a atención.

Parecerá a típica resposta para quedar ben, pero é certo. Intento non ter moi presente o que se ecribe sobre o que eu fago. Penso que é san manter unha certa, non desconfianza, senón mesmo unha distancia ou unha certa indiferenza, toda a que un poida. Son humana e pódenche amolar cousas, pero tamén como che pode amolar que un amigo che diga algo que non che guste. Desde logo debería amolarche menos ca iso, porque non son os teus amigos os críticos, fan o seu traballo. Creo que non lle hai que dar moita importancia.

-Seguindo con significados de versos, hai un que me chamou moito a atención. Que significa traballar para o leite?

“Traballan para o leite”, está nos Hemisferios. Non che importan os silencios?

-Forman parte ineludible deste blog.

Si, iso tamén me gustaba cando o miraba (silencio) Penso que os poemas poden crear como materiais de traballo, dalgunha maneira. Creo que nos poemas se dá un tipo de traballo lento, un tipo de traballo de longa duración. Un deposita ferramentas ou materiais que teñen a ver co sentir e co pensar, coas dúas cousas. Penso que nun bo poema ten que haber dúas cousas, sensación e intelixencia. Hai quen di que os bos poemas son intelixentes. Estou bastante dacordo con iso. Para min, tal e como eu o tendo, non son traballos inmediatos, son como pechar con chave unha ferramenta que outro pode desvelar ou descubrir e que está metida no poema. Iso é o que, quizais, quería dicir eu nese verso.

-Consultando a Biblioteca Virtual Galega, da Universidade da Coruña, aparece o poema teu Pérfida Erín, e debaixo do poema lese “non temos ningún comentario”.

Hahahah, iso pode ser bo.

-Ti cres que sería necesario a creación de xogos 3D como Angry Birds para que lesen poesía na rede?

(silencio)

A min non me asusta a falta de respostas ao que un fai, porque ademais tendemos que a resposta ten que ser inmediata, e penso que quen fai poesía ten que estar preparado para que a resposta chegue dunha maneira inesperada. E a min, chegáronme as suficientes respostas inesperadas, que se poderán contar cos dedos dunha man, pero a min me importaron. Entón o demáis, pois é literatura. Eu non lle pido á poesía público, non sei se a poesía ten que ter público. Sei que o cinema o ten, pero a poesía non estou segura que sexa público o que ten que ter.

-Tamén fuches coordinadora do libro A poesía é a grande milagre do mundo, que despois se editou en inglés para promocionar os novos valores da poesía galega.

En realidade era un encargo do Pen Clube de Galicia, e o que facía era antologar os poetas galegos do Pen Clube, co gallo do que fora a celebración do Día Mundial da Poesía no ano 2000. Foi un pouco un traballo por encargo nese sentido.

-Era unha maneira de enviar fóra o excedente poético galego?

Hahahaha. Pois non sei se podería ver así, non era tan perversa eu cando o fixen. Era moi noviña cando fixen eu iso.

-Hai un blog que se chama islakokotero.blogsome.com, coñécelo?

Creo que si, que sei de quen me falas. Traducen poemas ao castelán, están Ferrín, Outeiriño…

-Resulta que este blog criticaba a lista de autores e autoras de poesía ofrecida por El Cultural (rise). Recomendaba de maneira alternativa outra lista na que está a túa antoloxía persoal, Objetos perdidos, non cres que estas cousas te poden posicionar ideoloxicamente?

O que?

-O feito de critiquen unha lista que sae en El Cultural?

O que é desexable é que nos deixen ter o noso propio posicionamento. Que as nosas palabras falen a favor do noso propio posicionamento, e imaxino que logo a xente saca as súas propias conclusións sobre as miñas propias palabras. Pero das miñas propias palabras, sexan de poemas, sexan agora aquí ou na forma que sexan, ten que deducirse o meu posicionamento e iso a min non me molesta, paréceme ben, paréceme lóxico.

-Na inauguración da Biblioteca de Galicia, na Cidade da Cultura, o director xeral do Libro, Arquivos e Bibliotecas, dixo que a literatura galega está á cabeza das letras mundiais. Que pensas ti que se lle subiu á cabeza ese día a este home?

O máis inquietante do asunto é que pensa o mesmo que Gamoneda, entón a quen lle habería que preguntar é a quen lle fixo o discurso. Quero dicir que ao final, hai algo que se nos esquece fácilmente: que é que as palabras son como as críticas a Lars von Trier. As palabras teñen o seu contexto, entón as palabras non son nada sen o contexto. Se perdemos a capacidade de entender que algo é dito sempre nun marco comunicativo e que sen ese marco, ou non significa nada ou pode significar calquera cousa, entón penso que non entendemos nada. Entón sempre hai que pensar que as palabras están radicadas, situadas e posicionadas en corpos. Entón, dependendo de quen veñan as palabras, haberá que confiar nelas ou non e dependendo do marco que as ampara.

-Hai pouco un colega subiu ao seu Facebook unha foto cun verso teu: “Fai algo coa túa rabia”.

Pódesme dicir quen foi?

-Penso que se desvelará el mesmo.

Penso que podo imaxinar quen foi.

-Confésate. Ti querías montar un grupo punk.

Eu tiven un grupo que non era punk, era pop xuvenil, que se chamaba Tatequieto, que xunto co meu irmán Xacobe Antelo, que agora anda así pola vida, por aí e outro rapaz moi simpático, guitarrista, tiñamos un grupo. Tiñamos un tema que era un pouco profético, que se chamaba Xornada laboral, que comezaba: son as oito, estou levantada e non me apetece facer nada de nada. Toda esa paixón que che dixen que lle tiña ao traballo, pero que cando era cativa pois xa faciamos letras neste grupo sobre a escrabitude do traballo. Non deixa de ser unha anécdota chusca, pero a música sempre me tirou moito. E si que creo que como todas as persoas teño o meu recanto punk, aínda que non o pareza.

-Cando foi que che entraron coa frase: es estudante ou funcionaria?

Ese poema, é certo, fíxeno pensando nunha amiga miña. Un día pola mañá tomei algo con ela e me estivo contado toda a súa noite. Santiago é unha cidade na que as noites son moi interesantes. Eu perdín moitas, son unha persoa pouco nocturna. Pero creo que, como si me gusta escoitar aos amigos, polo menos vivo vicariamente as súas noites. E ese libro dos Hemisferios, ten bastante de biográfico nun punto, pero nese poema o que fago é traducir unha noite moi intensa que me contaron, ata o punto que sacou de min moitas cousas e sacou ese poema esa noite.

-Considéraste militante da túa lingua materna?

Eu creo que a noción de lingua materna está sobrevalorada. Iso é o primeiro que tería que dicir sobre iso, porque o relevante é a lingua que un escolle. Diría máis, as lenguas que un escolle. A min chámame moito a atención unha cousa. No Día das Letras Galegas dedicado a Lois Pereiro, todo o mundo entresacaba unha frase del na que dicía: “amo ardorosamente a miña lingua, realmente creo que esta é a lingua na que teño que escribir”, estouna parafraseando. Pero ninguén destacou que a Conversa ultramarina é bilíngüe, en galego e castelán. A min moléstanme cousas como esa. Non sei se contesto exactamente á túa pregunta, pero penso que dalgún xeito si. Penso que necesitamos máis honestidade para entender a realidade e para cambiala. Iso é o que penso.

-Estás indignada co teu partido?

Estou indignada coa miña clase.

-Por último dime algo, o que queiras.

Foi unha conversa moi agradable.

-Moitas grazas.

De nada.

ENTREVISTA A RAMIRO LEDO CORDEIRO (AFICIONADO)

2011-04-11T09:09:00.000-07:00

"Non estou traumatizado"

Esta entrevista levaba unha semana e media no forno. O caso é que xa me tiñan avisado, por pasiva e por activa dos silencios do entrevistado. Era un risco que había que correr, unha outra maneira de ver a un personaxe como este.

A entrevista realizouse con esta banda sonora: Miedo, de Los Enemigos, Do the shake de Renegades e Skokiaan de Kermit Ruffins. Acompañaba de fondo, a Irredenta Orquesta Local da Pocha de Oblatas.

A próxima podes ser ti.

A primeira pregunta e....

Non me ensines as preguntas que chas estou vendo.

Ah, vale. A primeira pregunta é esta. Creo que ti es culé, nonsi?

EEEEEE....si, creo que si. Por que era meu pai do Barça, senón, non había outra alternativa.

Ser do Barça dáche máis resaca que ir ao Maycar?

Non. E ultimamente o Maycar tampouco ma dá.

Cando foi a última vez que estiveches nese sitio?

Onte.

E sábeo alguén?

Si.

Importante?

Home, importante...hai testemuñas. O que pasa é que non sei se se lembrarán.

Ti irías ao Camp Nou para gravar ao teu equipo?

Eeee...non.

Nin por interese, se cho pedisen?

Iría ver o partido, pero gravar non me apetece.

Entón non che gustaría que algún día, un bolseiro de xornalismo fixese un Cineclube Ramiro Ledo Cordeiro coas imaxes que sacases do Camp Nou?

Non por favor.

Logo de rematar o teu traballo de CCCV, iniciaches a súa distribución mediante o procedemento da manta no chan. Era a túa reivindicación "por un cinema pobre" ou perderas as chaves do piso ese día?

Non, era...era...a única maneira de poder sacar diñeiro da película.

Devolviches a manta?

Quedou no piso no que vivía daquela, porque era dese piso.

Cando me dixeron que tiñas unha entrada na Wikipedia, non puiden evitalo, e fun a el. Logo, cando puxen o teu nome, tiven esta resposta: Quizá quería decir Ramiro Leño. Volviches facer o truco do vaso por detrás da cabeza ou segues traumatizado porque Josele non che fixese caso?

Non entendo a relación. Non entendo a pregunta. Non entendo, entre Leño e Josele si.

Repítoche a pregunta. Volviches facer o truco do vaso por detrás da cabeza ou segues traumatizado porque Josele non che fixese caso?

Non estou traumatizado. Non estaba en estado como para traumatizarme daquela. Quero dicir que no estado no que estaba, era difícil traumatizarse.

Ti ten en conta que podía haber algúen gravando aquel momento.

Non ho!! A quen se lle ocorre estar nun bar gravando?

Pero calquera día pode aparecer algo en Youtube. Denunciarías a quen subise as imaxes?

Non ho! Non hai video posible e non denunciaría a ninguén. En tal caso, a min mesmo.

Seguindo co enlace da Wikipedia en galego, di que vives actualmente en Barcelona. Cantos quilos de chourizos de Castroverde e de queixo da tenda de Azibechería, tes comido desde que vives alí?

Non sei, tampouco tanto.

E algún consello para quen che queira levar queixo ou chourizos en avión?

Vale.

Dentro do teu cv está tamén a realización de videos para grupos galegos. Consideras que o audio visual en Galicia se menea el bullarengue?

Todo o que fixen é moi cutre.

Todo o que fixeches é moi cutre?

Si.

Pero eu pregúntoche se o audiovisual galego se menea el bullarengue.

(pausa reflexiva) Dáme igual.

Participas tamén en Blogs&Docs como autor de artigos e entrevistas. Lembro unha en inglés moi querida por ti a Harum Farocki. Sabes falar catalán polo menos na intimidade?

Na intimidade precisamente non.

Cumpres a lei antitabaco nos hospitais de Cataluña ou botas de menos os ambulatorios do Baixo Miño?

Nunca fun a un hospital en Cataluña, que eu recorde.

En Barcelona participaches no cineclub Magdalenes que logo pechou. Por que?

Que tiraron a...como se di?...que desaloxaron o local.

Durante os primeiros tempos o CC de Compostela foi acusado de dirección estalinista. Na túa época de presidente, a quen terías mandado ao gulag?

A min probablemente.

Coñezo a persoas que acusan ao CC de Compostela de machista e misóxino. Cantos tíos coñeces que se apuntaron ao CC para pillar cacho?

Probablemente todos.

Houbo unha época tamén na que tiveches tendencia a agocharte en urinarios de locais nocturnos. Era que te perseguía a fama ou falta de sono?

Era que non me daba de conta, non era consciente.

Pensas que Galicia es una mierda e que en fin serafín?

(sileeeenciooooo de varios segundos) Eh?

Pensas que Galicia es una mierda como o disco de Ata que escampe e que En fin Serafín?

Prruffff.

Se Kaurismäki fixese unha versión de Berberecho, quererías aparecer nela bailando Surfing Bird?

Por suposto. (con que calma o di)

Actuarías de balde nese filme?

Si, ben, claro que si.

Atreveríaste a desafiar a Kaurismäki en todas as frontes?

Non, débolle o máximo respeto.

No Proceso de Artaud usaches imaxes de O proceso de Xoana de Arco, de Dreyer. Non tes medo de que a SGAE faga un filme que se chame O proceso a Ramiro Ledo?

Non creo que pase iso.

Con quen sairías antes, con Pablo Llorca ou Pedro Almodóvar?

Non creo que estea ao meu alcance saír cun deses dous.

Agora explícame a túa receita de patacas cocidas con pementón e Ducados.

Os Ducados van á parte.

Estiveches un ano en París, como estudante Erasmus. Alí viches filmes no centro Pompidou. Á parte de aprender que en francés CV é o currículo e non a tarxeta de crédito, levaches algunha outra lección vital?

Que sempre che estarei moi agradecido por terme sacado da cama para entregar os papeis o día que tiña que irme.

Chamáronche algunha vez gafapasta de tenis gastados?

Nunca tiven gafas de pasta. Ai non, agora teño as gafas de sol, que son de pasta.

Recoñecerás que en roupa non gastas moito.

Pois non.

Algún parente che cedeu o seu armario ultimamente?

Levo reciclando a roupa de meu pai, desde que son pequeno case.

Tamén colaboras nas entrevistas do CC no programa da Radio Kalimera. Preparas as entrevistas a noite anterior ou dánche ganas de tomar unha copa?

Non, só fixen unha entrevista, non estaba preparada pero estaba a gusto porque estaban Pablo e Iván.

Esta noche tiritititiri?

Non, esta noite non.

Di algo.

Nada.

ENTREVISTA A EMMA E ISA

2011-03-30T05:40:00.000-07:00

"Os mellores non varían constantemente"

O que ía ser un traballo monotemático converteuse nunha entrevista a dúas bandas. Aquí estás dúas das persoas que máis coñecen o comportamento do xénero humano (en concreto algúns especimens coñecidos deste blogger) en plena euforia de fin de semana e festas de "guardar".

Isa e Emma, Emma e Isa, contestaron a este cuestionario en plena tarefa laboral (atender aos parroquianos a golpe de martes pola noite)

Canto tempo leva aberto o Malas Pécoras?

Isa- Pois penso que, once ou doce anos.
Emma-Once, once.

Esta non era a verdadeira pregunta coa que quería comezar esta entrevista. A pregunta era esta: por que abriches o Malas Pécoras? Queres moito ao xénero humano?

Ah, non, foi todo culpa de Emma

Ai si?

Si, todo.

Por que?

Por que a idea foi dela, eu aquí son mera colaboradora. ahahahahahaha

E non che preguntaron logo, "qué hace una chica como tú de la Estrada, en un sitio como este"?

Si, iso despois. Esa é unha pregunta habitual.

O primeiro día que abristes e que vistes entrar ao primeiro cliente, pensastees "diosmío, o que me espera"?

Noooonnn!!! hihihi, porque eran todos coñecidos, papás, nais, irmáns, primos....porque abrimos un domingo e convidamos a todos os coñecidos, os máis íntimos hahahahahaha

Quen deseñou o rótulo da entrada?

Isa- Un rapaz de Vigo. Como se chamaba o rapaz de Vigo que deseñou o rótulo?
Emma- Abel.
Isa- Era un aerógrafo que veu un día ver o local e contámoslle o que tiñamos pensado facer aquí. E foi ao que se lle ocorreu esa idea.

E a persoa que se deixou retratar para o rótulo existe?

Isa- El inspirouse en Marlene Dietrich, en teoría.
Emma- Vira unha foto de Marlene Dietrich nunha revista e levouna para facelo.
Isa- Era unha foto, pero tal cal a reproduciu.

Por que lle chamastes Malas Pécoras, fostes "chicas malas" ou queriades espantar a alguén?

Isa- Non, iso foi unha confusión.

Mimá.

Isa- Si, unha confusión. Foi en Madrid, que estabamos dando un paseo, e había un local con luces de neón, pero había algunha que estaba fundida. Pero isto anos antes de pensar, imaxinar que iamos montar un bar. E o primeiro que limos foi "pécora", que logo ao final era "pecera".
Emma-Si, así vimos nese garito.
Isa- E logo, anos despois non sei porque nos lembramos do nome. E o de "malas" por personalizalo.
Emma-É certo, pensamos "se algún día montamos un garito, chamarémoslle Malas Pécoras".

Atopei varios enlaces na rede sobre o Malas Pécoras, en concreto en Facebook hai un no que comparto gusto polo local cun amigo. A maioría dos comentarios sobre o Malas inciden na simpatía e amabilidade das camareiras. Pensades que a xente non se deu de conta que Santi ten barba debaixo das rastas?

Isa- É que disimula moi ben.
Emma- Si, disimula moi ben.
Isa- É o mago do disimule.
Emma- Mentres non faga unha cola.

Outro dos comentarios que atopei, foi: mil detallitos con los que perder el tiempo. Un deses detallitos eran as pin ups que tedes recortadas nas mesas. Roubásteslles revistas aos vosos irmáns para recortalas?

Isa- De quen era esa revista?
Emma- Dun almanaque, corteinas dun almanaque especial de pin ups.
Isa- Creo que non era dunha revista.
Emma- Non, era dun almanaque.

E as pezas que lle faltan ao barco de Playmobil, onde van?

Emma- O meu irmán, xogando.
Isa- Hai un rapaz que se ofreceu amablemente para restauralo.
Emma- Que conste que dentro aínda ten cousas, o cofe co tesouro e máis cousas.
Isa- Pero o rapaz este, ofreceuse un día a altas horas, entón dicíalle eu: vente a primeira hora e falamos, pero a esa hora nunca chegou a vir.

Hai tempo que a música soa baixa. Botabades de menos as parvadas que di a xente cando está bébeda?

Isa- Traballando non te enteras.
Emma.- Non, non te enteras.
Isa- Non te enteras do que di ou non di a xente, pero en fin, algunha cousa sempre hai, depende da hora.
Emma- Hai que subir a música.

Tamén tedes música en directo. Que días da semana?

Xoves.

Parécevos un bo día para música en directo?

Isa- Si.
Emma- Si.
Isa- Home temos a Ricardo os luns.

Os luns? E parécevos un bo día para poñer música en directo?

Isa-Si, claro
Emma- É o mellor día.

Xa non se pode fumar nos locais. Vedes que a xente beba máis, ou está a xente máis nerviosa?

Emma- É un pesadelo para un fumador.
Isa- Eu vino os primeiros días, que a xente estaba así como pendente: que fago para fumar, necesito fumar, saio fóra, cambio de sitio. Pero logo, todos se foron afacendo, non noto cambios especiais na xente que vén por aquí.
Emma- Máis resfriados, hainos que están sempre fatal.

Os taboleiros de xadrez son para desestresar á xente?

Isa- Si, hahahah
Emma- Senón, imaxina que farían.
Isa- Os mellores están aquí.

Entón por que vexo sempre as mesmas caras?

Isa-Porque os mellores non varían constantemente.
Emma- Teñen unha liga.
Isa- É difícil chegar aí.

Que faces con todos os cartazes que vos pegan na porta e na máquina de tabaco?

Isa- Van para a papeleira, algún pídencho de recordo, dalgún concerto ou cousa así, pero a maioría vai para o papel.

Hai algún ao que lle teñades cariño?

Emma- Algún gardei. Dun concerto ao mellor.
Isa- Si, algún especial.
Emma- Da festa hortera, dos primeiros.
Isa- Tiñan carteis chulos. Teño algún aquí no bar, creo.
Emma- De King Putreak penso que teño algún gravado.

Existe algún grupo de persoas que saian do común dentro da vosa clientela?

Emma- Ui
Isa- Todos son especiais.
Emma- Si, si, todos.

Non hai grupito especial por aí?

Emma- Hhahahahah, hai un moi especial si, moi especial.

Por que?

Emma- Por todos eles.
Isa- Polo variopintos, variados..
Emma- É que iso pode ser, colle moita xente.
Isa- Polo diferentes que son cada un e o ben que se levan.

Vanme matar.

Isa- Normal.

Por último dicide algo, o que queirades.

Isa- Pasácheste.
Emma- Acabas de pasarte.

ENTREVISTA A XCARLOS (deseñador gráfico)

2011-03-09T09:31:00.000-08:00

"A cabicha no cu"

De pequeno querías ser rapeiro?

Non, pero....por que o preguntas?

Pregúntocho porque como te chamas XCarlos...

Chámome no DNI José Carlos, pero normalmente asino XCarlos, co X abreviado, simplemente.

Para estar en tantas estar en tantas iniciativas como deseñador, aínda tes en branco o teu perfil do Google. É unha reivindicación do minimalismo?

O perfil do Google?

Si, en Google daslle a un comando e aparece "Mi perfil".

Pero é que non o emprego, pero si teño un debuxo no Google, de todas maneiras non me interesa moito.

Por que tes unha fixación do negro sobre branco e nada máis?

Pois porque case todo o que fago, nos proxectos que eu fago, faise en fotocopia, e en fotocopia, ademais de seren as máis baratas, as cores branco e negro, son as cores máis doadas de reproducir.

Nunca che dixeron que para ser unha persoa tan animada fas uns deseños moi sosos?

Non, heheheh, o certo é que non, imaxino que se trata diso.

Cando dixeches na túa casa cal era o teu traballo, preguntáronche se realmente iso che daba cartos?

Non, porque o certo é que conseguín axiña traballo no deseño gráfico. O unico que me preguntaban se non ía saír na televisión así, porque estudei xornalismo, pero o demais non lles deu problema.

Tes traumas da infancia?

Non, así claros non, non me pasou nada tráxico.

Entón por que debuxas personaxes tan feas?

Porque son eu guapo xa.

Gustaríache ser un personaxe de "Arros cubat"?

Ben, imaxino que si. Ou non, Arros cubat é unha serie de deseñadores, entón sítome identificado con cousas e chistes que fan. Queres que che diga cal deles?

Vale, dimo.

En calquera caso, Xavi non podería ser, é un "hetero-gañán", e estaría entre o deseñador mariquita e o outro deseñador austero.

Buscando o teu nome na rede, o teu nome aparece en varios links, estás a favor do pluriemprego?

E que eu non estou pluriempregado. Teño un traballo polo que me pagan, e logo fago cousas para proxectos nos que estou implciado, e que non cobro, desde hai tempo deixei de cobrar por nada que non sexa o meu traballo. O resto son proxectos nos que esou implicado, non son traballos en sentido extricto. Aínda que si supón algún tipo de capital, pero non pautado laboralmente.

Algunha vez che chamaron "rojo de mierda"?

hahahaha Unha vez chamáronme "rojito de mierda".

Deus bendito, explícame iso.

Pero ti sábelo.

Non, non.

Pois unha vez no Avante, baixaron uns quinquis, ben uns rapados. Estabamos como tres ou catro na parte de abaixo e eles comezaron a tirar cadeiras e tallos, chamáronme a min "rojito de mierda", pero nese momento chegou Carlitos e espantounos, sen tocarlles un pelo, por su posto. Entraron e fuxiron.

Non coñecía esa historia.

Entón porque mo preguntabas?

Pregunto. A ver, tiveches que ir ao hospital despois dalgún dos teus streapteases (estritis)?

eeeeeeeeeeee...de estritis, despois do estritis non.

E fixéronche limpar o chan algunha vez despois dun dos teus espidos integrais?

Xa o limpo eu co meu corpo. Normalmente son eu quen se ten que duchar despois e atopo cabichas no cu e cousas dese tipo.

Véndote a ti mesmo espido, cal é a túa mellor cualidade?

hahahahahahah....realmente nunca me vexo espido. Refíreste cando fago estritis en festas?

Non, cando te ves, simplemente.

Ah, en calquera momento? Pois, no sé, la polla imagino como todo el mundo.

Depilaraste algún día?

Non teño intención, afeito a cara iso si.

Tony Lomba ou Elio Dosantos?

Tony Lomba.

Por que?

Porque se apelida coma min, porque é o máis macarre.

Poden os poetas vivir sen os deseñadores?

Creo que si, de feito viven, outra cousa é que nos levemos ben e se son bo complemento, pero hai moitos poetas que teñen libros que non están deseñados e non hai problema.

Galliano é unha fashion-victim?

HAHAHAHAHAHAHAHA. Primeiro entendín que me preguntabas por Eduardo Galeano.

Non, Galliano.

Xa, xa che entendín Galliano. Non, somos nós máis víctimas del. Non, non é unha fashion.victim.
É un capullo.

Enviaches o teu CV a Dior?

Aínda non, fareino en breve. De todas maneiras, eu son deseñador gráfico, non de moda.

Despois de deseñar o cartaz para o ciclo Black Panthers do Cineclube de Compostela, fixeches o salto do tigre?

Non sei se te fixaches, pero vivimos nunha bufarda e resulta tecnicamente imposible facelo desde a miña cama sen saír ao tellado. Falod esde a experiencia.

Por que non estás ti deseñando a carátula de "O divino ferrete" primeiro filme porno galego?

Porque non mo pediron. De todas maneiras penso que non o faría, porque non creo que sexa un filme porno realmente, paréceme un proxecto ambiguo.

Dime algo, o que queiras.

Estes silencios van quedar gravados e valos reproducir con puntos suspensivos e comentarios, pero non teño nada que dicir. Queres unha cervexa?

Si, moitas grazas.

ENTREVISTA A IVÁN CUEVAS

2011-03-01T08:18:00.000-08:00

"OH, QUE SOSO SOY"

Considéraste un friki?

Eu? Non.

Non?

Non. hehehehehe

Pregúntocho porque hai uns anos, recitabas as palabras que a Virxe de Lourdes dixera en occitano á nena Bernadette.

Iso foi culpa dun profesor de linguas románicas minorizadas que nos dixo iso basicamente en gascón: "Io son ero Inmaculada Concepçio" (máis ou menos)

Vale, pero sinceramente, usáches esta historia de recitar en occitano para liarte con alguén?

Non, nunca coñecín a Bernadette.

Entón usabas esta historia para espantar as que non che gustaban.

Tampouco.

Ademais da de Lourdes, sabes algo en asturiano que teña dito a Virxe de Covadonga?

Non, a Virxe de Covadonga cando apareceu penso que aínda se falaba latín por alí ou algo parecido.

Cantaches algunha vez o Asturias patria querida estando piripi?

Siii, na versión oficial e na versión da revolución do 34, Asturias tierra bravía.

Aínda segues a dicir que non es un friki?

Ostia, daquela hai moita xente que é friki se se mide por cantar o Asturias patria querida estando borracho (rise mentres fala)

Por que che gusta tanto dicir a palabra piripi?

Queeee?

Piripi.

Ah, piripi, pois porque explica moi ben o paso previo á borracheira, cando aínda non é tal, e á parte, porque é bonito usar palabras que se usaban hai vinte anos ou trinta.

Ai meu deus, en fin. En Cácabos d´adoquín, na súa presentación dise que naciches no Xixón dos anos oitenta durante o seu desmantelamento económico e industrial. Durante as loitas obreiras daquela, supoño que os traballadores tirarían adoquíns, que se fixo con eles, ampliar a praia de Xixón?

Realmente en Xixón, praticamente non hai rúas con adoquíns.

Entón por que lle chamas Cácabos d´adoquín?

Porque o adoquín é bonito. Ten unha definicón Haro Tecglen sobre o adoquín no seu diccionario de política, onde explicaba o valioso que fora o adoquín para a política e agora se facía o mesmo con valados ou cabinas telefónicas, pero que o resultado era menos poético. O adoquín é bonito. Realmente, nas loitas do naval, o que se tiraban eran cascallos, pedras, madeiras e sobre todo voladores, foguetes.

Hoxe en día de que vive Xixón, de Nacho Vegas ou do Euroyeyé?

Probablemente das prexubilacións aínda a día de hoxe. Hai as prexubilacións dos do naval e as prexubilacións dos mineiros que foron vivir a Xixón. Non sei os datos de Xixón, pero en Asturies, entre mozos desempregados e mozos que non buscaban traballo, había como un 60% da poboación moza.

Explícame este verso do teu libro: "nunca llovió n´añu bisiesto"

Explícamo ti. Carles Riva di que a poesía non se explica. Pero á parte diso, eu penso que máis que pensar que a poesía non se explica, a poesía é un constructo que se fai entre o lector e o autor. Se o lector non ten unha explicación para ese verso, ese verso é fallido.

Insisto, es un friki.

Non, e á parte, díxolle a pota ao caldeiro.

Estou perdendo facultades. Escrebes en asturiano, entón por que a algunhas amigas túas de Asturias lles tes falado en castelán?

Amigas miñas de Asturias? Si, pode ser. Porque a situación sociolingüística de Asturies non é a de Galiza, e mesmo en Galiza hai moitísima xente que fai o propio. Non creo que sexa fácil explicar ese tipo de procesos e non me preocupo moito deles.

Consideras o asturiano (a lingua) como sexi?

Non sei, depende. Nunca liguei en asturiano, de todas maneiras moitas veces escoitei que en galego non se ligaba, e non creo que haxa maior problema.

Ti non tiveches problemas, ou?

Si, pero non pola lingua.

Na web 123people.es, aparece o seguinte: Ivan Cuevas - Email, dirección, número de teléfono, ¡todo!, e despois. La prostitución en la prensa gallega a examen. ´É unha maneira túa de anunciarte?

Deberías fiarte de webs mellores que esa. É un traballo, basicamente. É unha análise do tratamento da prostitución na prensa galega. Non ten máis ca iso.

Participas das redes sociais?

Non.

En ningunha?

Depende do que entendas por redes sociais, pero penso que non. Nas redes sociais reais si, nas virtuais non.

É que hai un Iván Cuevas en Facebook. Es ti?

Non, pero hai 17 que se chaman coma ti que tes de amigos.

Cantos idiomas falas?

Ben?

A ver, cantos idiomas falas?

Pois para defenderme, un, dous, tres, catro, cinco, seis, sete...sete.

Sete idiomas?

Si, oito se contas galego-portugués por separado.

Dáche tempo a atendelos a todos?

Non, por iso dicía se preguntabas se os falaba ben.

Los Berrones ou Nosoträsh?

Los Berrones claramente

E Nosoträsh?

Son horteras. A min gustábanme Undershakers.

Es membro fundador do Cineclube.

Iso din.

Si?

Siiii.

Seguro?

Si.

Por que hai tempo mesmo dubidabas da túa presenza nos papeis da fundación.

Nooon, en absoluto, eu estou nos papeis da fundación, dubido da miña existencia no rexistro de cargos actuais.

Tes traducidos moitos subtítulos do inglés ao galego e do francés.

Moitos non, algún.

É dicir, podemos dicir que tes un bo dominio de varias linguas como dixemos antes.

Ben, deféndome.

Entón, por que te trabas tanto cando falas?

Por que ás veces, custa atopar as palabras precisas. Á parte, quizais é mellor trabarse un pouco e falar máis lento, que non falar máis rápido e dicir tonterías.

Do ron con cola ao licor café, do licor café ao vermúz, do vermúz a Iniciativa Internacionalista. Despois de Iniciativa Internacionalista, cal será a túa nova afección?

Vexo que o teu servizo de intelixencia funciona mal. Nunca abandonei o ron con cola, e nunca dei un apoio público máis que á legalización de Iniciativa Internacionalista.

Ergues o puño dereito cando soa a internacional, por que? Por si las moscas?

Por que o puño que se ergue coa Internacional é para bater. E eu son destro.

Falo por iso ou é un sinal de cómo van os tempos para a esquerda?

Non, fágoo por iso e porque nunca entendín o feito de que hai que erguer o puño esquerdo, precisamente érguese un puño para bater.

Por último, dime algo, o que tu queiras.

Algo, o que tu queiras.

ENTREVISTA A D.J. Чапаев (CHAPAEV)

2011-02-07T10:48:00.000-08:00

(dedicado a Gloria)

Si amigos e amigas, temos unha nova excusa para aparecer outra volta máis. Esta vez achegámonos a un elemento aparecido hai pouco dentro dese gremio case inaccesible (insoportable?) que se auto-nomean a si mesmos D.J. (dillei) ou cabaleiros do disco (disc jockey) pero que para a inmensa maioría veñen sendo os "pincha", aínda que lles doa. O elemento en cuestión chámase D.J. Чапаев (Chapaev). Por que se chama así? Porque o mesmo que o rito cristián do bautismo, na Sacrosanta Igrexa do Pinchazo hai que circuncidar o nome antes do ora et labora que é o chunda-chunda. Que conste que poñer o nome en cirílico foi condición para acceder ao entrevistado.

Tachánnnnnnnnnnnnn (xuro que a gravación comeza así)

Muy bien. Vamos a ver
Buenas noches. Primero buenas noches.

Vale. A pregunta é obvia, agora que xa pinchas e lle sacas rendemento á cantidade de pasta que metiches en discos, CDeses, etc, vas deixar de roñar que nunca che publican nada?

A quién?

A tus amigos por ejemplo?

Mis amigos no me pueden publicar nada la mayoría de ellos huhu (risa sardónica)

Onde che fan o peiteado/peinado?

Tenía un peluquero, que era el de toda la familia, justamente vivo encima de donde tenía el negocio, y cuando se retiró yo tenía 16 años y decidí no volver al peluquero nunca.

Por iso tes unha máquina e te rapas ti mesmo?

Sí, la misma que me pides cada tres meses.

David Hasselhoff ou Marc Singer?

Slurrrrppp (pingaba licor café) Esta es dura.

Máis que a miña cara? (este é o meu blog!)

No sabría decir. Marc Singer hizo el señor de las bestias y David Hasselhoff el video de Loking for freedom, así que empate.

Que aportas ti que non aportan outras persoas que pinchan (outros dilleis)?

No mucho, la verdad. Soy igual de borde y tampoco pongo las canciones que me piden (e para esta resposta estiven esperando un silencio de 25 segundos?)

Este traballo sérveche para o teu máster en literatura comparada?

Obviamente, no.

Quen é o teu etilista?

Yo mismo.

Así che vai.

Ya te digo.

Chapaev era un soldado soviético e ti collíches o seu nome.

No solo era un soldado soviético, también es un juego de tablero inspirado en el mismo soldado soviético, parecido a las damas, pero las fichas se lanzan que es más divertido que jugar con el intelecto.

Perfecto, ti colliches o nome dese soldado...

Sí, sí.

Tan mal che caía?

Pobriño, primero desaparece nadando en el océano y ahora yo tomo su nombre.

Por que só che veñen os teus amigos ás túas pinchadas?

Por lástima?

Seguro?

No sé, cuando me pongo a pinchar, normalmente la gente que no conozco se va del bar. A lo mejor debería plantearme algo.

É certo que o que che pagan non o gastas en alcol?

Relativamente, no lo gasto en alcol en la misma noche. Pero en la siguiente cae todo.

Non lle dás nada aos teus gatos?

Mis gatos, después de mis discos se llevan el mayor tanto por ciento de mis ingresos.

Cantas veces che poden chamar mariquita nunha soa noite de pinchada?

Habitualmente ningunha. Hipi, heavy, jioborde (sic)

Por que?

No sé, la gente es así.

Volvendo a Chapaev, xa sabemos que era soldado do Exército Vermello, pero dentro do mundo D.J. (dillei), quen son os "brancos"?

(risa contida) Hablamos de mencheviques? (con frikis así dá gusto)

Por exemplo?

Yo que sé. La poesía gallega. (oooooooooosssssssssstiaaaaaaaaaaaasssssssssssssssssssss)

Sen dicir nomes?

Así, en genérico.

Con quen non quererías pinchar?

Se puede hablar de madres en tu blog?

Si.

Censurado.

Dime algo, o que queiras.

Prométeme no volver a entrar en el salón de mi casa con un mechero en una mano y un spray en la otra.

ENTREVISTA A DIEGO AMEIXEIRAS

2011-01-18T10:58:00.000-08:00

-Rícheste moito mentres escribías Asasinato no Consello Nacional?

Non demasiado. Rin bastante máis vendo esa gran película chamada “Supersalidos”.

-Somos a nación de nacionciñas ou somos a NACIONCIÑA?

Agora mesmo non teño o estatuto a man. Espera que miro.

-Hai que ter moita imaxinación para poñer a Xelmírez como líder da UPG. Non quedaba mellor no cabildo catedralicio e en pedra? (colle a pregunta como che pete)

Diego Xelmírez ten unha biografía moi interesante, pero en comparación con Dieguito El Malo non ten nada que facer. Hai tempo lin en El País que antes de atracar un supermercado a punta de pistola estivera “tomando tres cañas en un bar próximo y haciendo bromas sobre las mujeres”.

-O protagonista, Cudeiro estivo nos EUA, onde coñeceu nos noventa á raíña do indie, Kim Gordon. Non obstante, debo lembrar que por aqueles tempos Christina Rosenvinge andaba por alí tamén, e ben perto do grupo de Gordon. Como é que se che escapou ese detalle? Non querías traumatizar a Cudeiro ou non te querías traumatizar ti?

A falta de Mia Zapata, á que admiraba moito, Cudeiro tivo que conformarse con Kim Gordon, que tampouco está nada mal. Seguirei o teu consello e intentarei relacionalo con Christina Rosenvinge en futuras entregas.

-Deixando as cousas serias e entrando en materia: vives do conto?

Un respeto, entrevistador.

-Un dos teus traballos é o de dialoguista. En Matalobos a cantos lobos lle tiveches que poñer o pelello de ovella?

Carmelo Matalobos é unha gran referente para a delincuencia galega. Téñolle moito respeto. Sen camisa marca máis abdominais que Cristiano Ronaldo.

-Escribirías un guión de serie negra co padre Casares como asasino en serie nunha matanza garrula?

Mellor un biopic de Marcial Maciel. Éxito asegurado.

-Sen saír do tema clerical: non che pareceu litúrxica a inauguración da biblioteca da Cidade da Cultura?

Normal. O raro sería que montasen unha festa de camisetas molladas.

-Mirando na rede na procura de información, atopei un enlace que dicía: “La filmografia de Diego Ameixeiras en DeCine21, su trayectoria profesional, biografia y detalles sobre las peliculas de Diego Ameixeiras”. Logo, mirando ben, era a túa participación no guión do filme “18 Comidas”. Á parte de que o título dá para pensar, en que pensabas cando escribías o guión?

Agora mesmo non o recordo. Estaba con Jorge Coira e Araceli Gonda tomando café, exprimíndonos o cerebro coa criatura. En canto á túa alusión ao título, sei onde queres chegar. Podendo, estarás de acordo comigo en que sería unha excelente media semanal.

-Naciches en Laussane, Suíza, logo es extracomunitario, sendo así por que te fixeches escritor e non futbolista?

Intentei ser xogador de fútbol cando tiña nove anos, pero con resultados nefastos. O meu referente era aquel escocés mítico chamado Steve Archibald.

-Cando recolliches o premio Xerais, citaches a Álvarez Rabo coa frase: "Prefiro a palabra dunha muller ao discurso dun home. Non sabedes o que me gustaría ter nacido muller e, por suposto, ser lesbiana". Con esta frase, recibiches máis ameazas que co libro de Asasinato…?

Nada importante. As normais nestes casos.

-A min vasme facer dous favores: a) define o postfracaso e b) o postfracaso é un postureo?

Os postfracasados honestos saben que ese desgoberno interior non é un postureo. Hai que sentilo, como a Terremoto de Jerez por bulerías.

-Imaxínaste a Baltar gobernando Oregón?

Baltar goberna Ourense. En Oregón, polo contrario, gran parte da veciñanza ten como referente político a “Los Solidarios”.

-A quen lle habería que botar Mao? (colle a pregunta como che pete)

Ao Mao Chester United.

-Xa por último, dime algo…sucio…

Mellor non, que este blog visítano moitos nenos.

ENTREVISTA A CRIS G. PARGA

2010-12-23T04:02:00.000-08:00

FALABRA DE CRIS

"Eu non sei contar chistes"
Cris G. Parga

Que fan Heidegger, Savater e Sánchez Dragó nunha illa deserta?
De que falarían?

Que farían?
(odio a moda esta de merda dos silencios, vou cobrar por eles) Falar de máis.

Falar de máis? E logo non se animarían a un "trenecito"?
Supoño que Dragó si, pero Savater non sei se o permitiría. Se tal habería unha persecución.

Pero se houbese un trenecido, quen sería o do medio?
hehehehehehehe...ningún, iso é como o chiste, non poden ir dous e caer o do medio. HIHIHI, non poden ir dous nun tren e caer o do medio.

En Non conciliados publicaches un artigo Re(x)istencia, con X. Ti es pasiva ou es activa?
Polo da resistencia? Pois as dúas cousas, non hai que escoller.

Eu dicía pola X, pero en fin.
hhihihihin non pois as dúas cousas hihihi

O 14 de abril de 2010 participaches nun congreso sobre filosofía e cinema, na Universidade de Salamanca.
Rebuscaches moito...

A ponencia titulábase Víctor Erice El sol del membrillo.
Si

Pensas que hai moita palla mental no cinema?
Si, si, pero hai moita palla mental no cinema, na literatura, no xornalismo...

Grazas. E na filosofía?
Na filosofía sobre todo.

E no cinema filosófico?
Non falaría de cinema filosófico, falaría de ensaio cinematográfico. A que lle chamas ti filosofía para falar de cinema filosófico? Aínda non teño claro o que é a filosofía, non hai unha definición única de filosofía como para entender o que é cinema filosófico. Calquera filme pode ser cinema filosófico. En calquera filme podes atopar unha parte filosófica.

Revolución, morte ou pementos do couto?
(risas e máis rísas e un silencioooo...)Home, a morte é necesario, non é para escoller, morrer imos morrer todos, e como a revolución se pode escoller pois a revolución. Os pementos do couto son contixentes, a revolución é necesaria. Os pementos poden existir ou non existir. A revolución é precisa, hai que buscala.

Pobres pementos.
Os pementos son xenéticos, están aí.

Como comezaría unha ponencia túa que se titule O Sol do Churrasco?
(SILENCIOS Y RESPUESTAS A LA GALLEGA ANTES DE LA RESPUESTA) (MÁIS SILENCIOS)Falaría sobre...o churrasco como metáfora de pensamento.

Un pensamento moi proteínico, non?
Claro, por suposto...non, sería moi material, pola carne, contundente. Hai que partir, das condicións materiais fundamentan o pensamento, precisamente falamos sobre unha ponencia sobre o churrasco, entón o churrasco...

Hai que fomentalo.
Hai que fomentalo, pero se falo do churrasco falaría como materia que condiciona o pensamento. Eu se falara do churrasco non falaría da comida en si, senón do que o churrasco propicia. Se estás comendo churrasco é que estás nunha sociedade que o pode permitir. "As condicións materias do churrasco" sería iso.

É dicir, cara o materialismo dialéctico polo churrasco nou pola dialéctica do churrasco?
Ambas as cousas.

Volvendo ao Re(x)istencia, existe a erótica do contrapoder?
Por suposto.

Por iso existen os perroflautas?
Non son nada eróticos os perroflautas.

Hai moitas chavalas que son perroflautas.
Pero eu non asocio contrapoder contra os perroflautas, nunca.

A ti ponche o contrapoder?
Si.

Nese mesmo texto citas a un autor que se chama Frederic Jameson, que di que a apatía cidadá é un dos trazos que distinguen ás sociedades democráticas que son pantallas do estado totalitario que vivimos hoxe en día. Ti como defines o estado actual, totalitario ou policial?
É que precisamente no texto falo diso. En teoría vivimos nunha democracia. Pero esas democracias o que fan é dar unha ilusiónn de liberdade. Non é totalitarismo ao seu uso tal como se entendían nos estalinistas, fascismo ou nazismo que é o que se entende vulgarmente com totalistarismo, pero o que as democracias occidentais tenden cara unha ilusión de liberdade. Aí está a policía para reprimir, hai unha liberdade para consumir pero para actuar estás restrinxido.

Cando colliches as palabras de Jameson, non tiñas medo que se riran del por ter un nome tan etílico?
Non, aínda lle dá máis valor e é un whisky moi bo.

Nese mesmo texto dise que os ideólogos do sistema teñen previstas as insurxencias. Hai moito guai bocazas ou moito quintacolumnista?
Bocazas hai moitos, pero penso que os quintacolumnistas serían personaxes moito máis respetables que os guais bocazas.

Pensas que hai moito máis guai bocazas?
Si, si.

O quintacolumnista é un contrapoder do contrapoder?
Si, pode ser unha boa definición.

Curso de especialización en Historia. Teoría de las humanidades y las ciencias sociales. Estabas como admitida e non como bolseira. Que chiste contaches para que non te collesen?
Supoño que lles podería contar o chiste fenomenolóxico por excelencia

Chiste fenomenolóxico

As cousas son o que parecen, o que nos parecen a cada un de nós.

Que fan xuntos nunha sauna Nietzsche e Stalin?
Afeitarse o bigote, ou refreghar mostachos, como queiras.

Volvendo ao cinema, fixeches algún cálculo estimado do consumo etílico dos teus colegas cinéfilos?
Non, nunca me gustaron moito as estatísticas.

Pero a que asustan?
Non, na sociedade galega na que vivo é bastante normal.

Pois imaxina que hai unha lei seca en Compostela...
Iso é algo impensable, en tal caso restrinxirían os lugares onde beber pero o outro é impensable.

E agora continúa este chiste: Van dous filósofos nunha moto...
É que iso non é un chiste ou é un chiste real que ten continuación? Non podo facer chistes, cóntoos pero xa veñen feitos.

Conta agora o chiste de verdade

Chiste de verdade

ENTREVISTA XIANA ARIAS REGO

2010-12-15T08:41:00.000-08:00

Poesía eres tú o por el culo te reconocen?

(Nunca un silencio falou tanto)

Home...conta ata cinco...

Un, dous, tres, catro...ah, vale... eeeeeeeee....Ademais de xornalismo e poesía, fas natación?

Non.

O teu primeiro libro titulábase ortigas, castigábante moito na escola?

Non, non moito. Unha vez chamáronme "culito de mal asiento" unha profesora que se chamaba dona "Josefa", e o profesor de terceiro de EGB que se chamaba "Chaquetas", pois botábame de clase moi amiúdo. Peor eu facía porque me botase pois se te portabas mal e eras neno dábache coa regra de plástico, se eras unha nena botábate para fóra, e xogabamos ás cartas.

Entón, non fas natación.

Non, fun unha vez a Santa Isabel e no verán fun con Xosé Carlos ao Multiusos.

Esta pregunta facíacha porque no primeiro verso do primeiro poema do teu primeiro libro, pos "socorrismo laura". A ti molábache laura ou os calambres eran de mentira?

A cousa é que a min de pequena non me gustaba nada a auga, entón aprendín a nadar á forza, porque o meu pai me colleu e me meteu nun pozo que había na casa dos meus avós e cun pneumático ata que aprendín a nadar.

O segundo libro teu titúlase acusación. Entón, cando sacaches o libro, cantas persoas che preguntaron se estabas enfadada con eles/as?

Pois cando saquei o libro ningunha, pero tempo despois a miña nai dixo que o pasara mal.

Podo preguntar por que?

Non, non podes.

A pregunta anterior de Acusación vai en relación cunha entrevista que che fixeran no Galicia Hoxe, o 4 do 11 do 2008. A entrevista titulábase mover os marcos. Es filla única?

Si.

Sendo filla única non tes problemas coas herencias, non?

Sobre todo tampouco hai tanto que herdar, só un piso que lle deron a miña nai.

Nesa mesma entrevista dicías que acusación era "o novo artefacto que estabas preparando". Alguén te chamou para volverche preguntar se estabas enfadada con el/ela?

Non. A verdade é que nunca me preguntaron iso.

Entrando na túa faceta de xornalista, ti tes coche?

Máis ou menos.

Que tería que facer un entrevistado/a para que o/a meteses no maleteiro do coche e o/a botases ao mar/a?

Ai dios, Moncho...

Seguindo co xornalismo, a quen non convidarías a tomar algo?

A Sánchez Izquierdo

Que farías por ir a Corea do Norte?

Que faría por ir? Deusssss

Antes de nada, gústache Corea do Norte?

Si claro.

E o seu líder?

Non sei.

Dentro da temática política que prefires tortilla ou sushi?

Churrasco.

Na túa faceta de membro do Cineclube de Compostela, estarías de acordo coa proxección de filmes porno?

(os silencios dan moito medo) Depende do filme.

Que tería que ter un filme para ser proxectable?

Que fora bo.

E dentro disto, hai parámetros?

Non sei se son parámetros, ou que son, pero hai películas que merece a pena poñelas no CC e hainas que non.

Consideras que fai falta máis presencia feminina no CC?

(odio os silencios) Considero que xa está ben de pensalo todo en cotas.

Cres que cambiaría pouco a cousa se houbese unha muller presidenta do CC?

Pois depende da muller. Depende da persoa, imaxina por un momento que Isabel Coixet fose presidenta do CC.

Como defines as reunións do CC?

Que tal a túa nai, neno?

Non teño.

Pois iso.

Participaches en publicacións como Pirata, Non conciliados...e todas elas sen dereitos de autor. Ti non queres ser rica?

Non.

Entón que?

Oxala que non teña ninguén que pensar nesta pregunta.

Cogomelos ou churrasco?

Churrasco.

Non che gustan os cogomelos?

Son bastante imbéciles.

E os gnomos?

Os gnomos si molan, teño un amigo que parece un gnomo.

Agora di algo.

Algo.

ENTREVISTA A ÓSCAR IGLESIAS

2010-09-02T14:09:00.000-07:00

Que te deixa sen atributos?

-Os claustros de profesores, cando enfría o tempo de golpe, a valentía calma do galeguismo doméstico. De que atributos falas?

De Vieiros (RIP), pasando por El Mundo, La Voz de Galicia e agora El País. Cantas veces tiveches que dicir que non es un mercenario?

-Que si o son díxenllo unha vez a uns compañeiros de Tijuana. Que non o son debín dicilo hai anos, cando un señor me acusou de escaso compromiso empresarial. Lembra que o responsábel daquela sucursal galega de El Mundo era Manolo Rico, actual subdirector de Público. Tamén hai xornalistas de La Voz alleos á sociedade civil que enche as festas de Santiago Rei… Isto debías preguntarllo aos que poden escoller, tipo Barreiro Rivas, Manolo Lama ou Antón Losada.

Vendo esta traxectoria como xornalista, déronche ganas algunha vez de queimar algún medio?

-Dentro dos medios adoita haber traballadores, antes chamados “traballadores dos xornais”.

O xornalismo é un queime gonzo?

-Dime ti, que levas a Hunter S. no avatar. O perrodismo é un oficio cheo de vantaxes: pouca xente o comprende e todo está deseñado para que saia mal. Algo negativo é que hai persoas que pensan que é unha boa profesión para saír dela, e en troques de saír acaban prosperando como xornalistas de consenso.

Logo das túas colaboracións para o audiovisual galego, consideras que quedou en boa forma?

-O audiovisual galego non sei que é. Pásache por buscar currículos en internet.

Con quen te baterías nunha loita no barro?

-Actualmente fago menos forza cos nocellos que Marc Gasol.

Quen sería agora mesmo a túa icona: Xosé Luis Baltar ou Mamen Mendizábal?

- A obra de Baltar semella máis perdurábel. Por ese pao, Dolores Bouzón, que en paz descanse, paréceme mellor xornalista.

Dentro da política “autóctona” consideras que hai moito movemento polo vaso?

-Dito así, pior sería que o houbese pola base. Ou falas do secuestro do Bloque? Aquí o movemento éche polo vaso e polo prato, aínda que nunca houbo tanta transparencia á hora de elixir cargos coma con este goberno. Dá gusto.

Aprenderías euskara para escribirlle discursos a Rosa Díez?

- De entrada si, se repite o escrito e podo gravalo, así que depende.

E catalán para escribirllos a Rajoy?

-Igual. E Rajoy lería fragmentos de Un silenci sec todo o tempo, e Rosa aparecería en Mondragón vestida como Hanna Schygulla en Atención a esa prostituta tan querida, con todos os escritores da Pott Banda para refundar Aralar pola base.

Sendo Feijóo da provincia de Ourense, pensas que ten probado o licor café?

-Esta pregunta si que a curraches de carallo.

Cal é o teu Pachi/Patxi?

-Patxi eta Batbiru. Á historiadora que foi camareira de Le Kitchen hai moito que non a vexo.

E o teu Vázquez?

-Estou entre o artista que deixaba pufos e o prietista do pelo lambido que foi alcalde da Coruña. Queres que nomee tamén a un compañeiro de traballo?

Zapatero debería cambiar de número?

-Non che sei. Debería importarme?

Colaboraches tamén na Ser co programa En vista do éxito obtido. Non che parece un nome moi longo?

-Era para poñerlle Último Round, pero estaba collido.

Nese programa traballaches sobre escritores do século XIX e do XX. Do XXI xa nin queres falar?

-Era o ano 2000.

Estás lendo algo ultimamente?

-Radical games against the dictatorship of entertainment, Carlos A. Lago de la Plaza, reporteiro gráfico.

Por último, di o que che apeteza.

è tutto un programma.

ENTREVISTA A XAN G. VIÑAS

2010-07-24T04:12:00.000-07:00

España gañou o mundial de fútbol. Cal é a túa valoración?

Espera, tesme que dar cinco minutos para pensar a resposta..eeeehhhh....mágoa que non gañase Corea do Norte.

Por que?

Polo seu presidente, que non sei como se chama pero mola.

Á parte de ver filmes practicas algún outro deporte de risco?

eeee...É que me dá a risa responder entrevistas túas.

E ser vexetariano non é un deporte de risco?

(longo silencio) Depende.

De que depende?

(tanto o entrevistado como o entrevistador comezan unha sesión de risos nerviosos que acaban un ou dous minutos despois)

Depende de onde vaias comer. Pode ser que durante a miña época de estudante universitario cando vivía contigo pode que si fose deporte de risco.

Renunciarías a saír de copas todo un ano, por saír un día, só un día, con Aki Kaurismäki?

Ostia, que pregunta. A ver, depende, se podes coller o ano, si. Escollería saír todo o ano con Kaurismäki. O problema é que creo que non podería sobrevivir a tal ritmo.

Agora sendo serios, máis da metade dos directores que se proxectaron no Cineclube non os coñece nin dios.

Efectivamente.

Iso é ir de guai?

Non,ho! Non creo.

Achégate á gravadora.

Pero se xa me estás escoitando.

Non cres que sexa ir de guai.

Non.

E que lle dirías á xente que pensa que o cineclube vai de guai ao proxectar eses directores.

Que están no seu dereito de pensalo. Pero cando se poñen non é simplemente porque sexan descoñecidos. Directores descoñecidos hai a millóns, e nós poñemos directores por razóns concretas: inclinacións políticas e cuestións tamén cinematográficas.

É dicir, o cinema do Cineclube é un cinema politizado?

Home, claramente. Creo que todo está politizado, pero o noso é politizado de esquerdas, ou máis que de esquerdas.

Este ano o produto estrela do merchandising cineclubeiro foi o libro Non conciliados. Antes foron camisolas e bolsos. O novo que será preservativos e diafragmas?

Non estaría mal.

Na última festa do Cineclube houbo unha performance de Miguel Prado. Di a verdade, Miguel Prado non existe.

Aaaaahhhhh.

Churrasco ou sushi?

(silencio) Tortilla de patacas.

Na Capela segues cociñando con camping gas?

Non, agora hai unha cociña eléctrica pequena, pero cociña finalmente.

Se a clase política fose vexetariana, que cambiaría, cambiarían as tornas do país?

Non ho, Hitler era vexetariano disque.

Por que deixaches de fumar, as copas eran máis caras?

Deixei de fumar por cartos claramente, e porque unha vez volvín de Barcelona totalmente intoxicado de fume e tiven que deixalo.

Por que as sesións vermouth do Cineclube son posteriores ás proxeccións? Normalmente son anteriores ás cerimonias.

É certo. Antes tamén lle damos bastante, sobre todo ás cañas, e iso impide que ás veces poidamos gozar dos filmes en condicións. En todo caso, non o marco eu que o marca o que di a xente.

Poranse filmes porno no Cineclube?

A xente pídeo, hai moita xente que o pide. A ver se hai un porno de esquerdas ou á marxe. Eu descoñézoo, pero de seguro que ti sabes máis diso.

Fixeches un artigo para a Trabe de Ouro, "Llorenç Soler. O cinema en man común". Hai moita man parva no audiovisual galego ou só poñen o cazo?

Eu creo que no audiovisual galego non hai nada, un baleiro absoluto. Entón é que xa non é que se fagan as cousas mal. Para min o que se fai dentro dese concepto non existe, non ten sentido.O que se fai é á marxe, aí si que hai cousas interesantes, pero o que hai agora mesmo é igual a cero.

Cantos filmes podes ver ao día?

Antes vía cinco ou seis ao día, na miña época de estudante que non estudaba. Pero agora éme difícil ver filmes en pantalla pequena. Estou máis afeito a ver filmes en pantalla grande e ver filmes con xente é algo que me gusta moito. Logo tomar algo con esa xente, aínda máis. Entón realmente, intento na medida do posible esperar as proxeccións en pantalla grande.

Definirías as reunións do Cineclube como reunións de politburó xerontocrático?

Xerontocrático non é que mandan os vellos?

Si

Home moi vellos non vamos.

Entón sería un estilo estalinista?

Din que antes eramos así, e non estou en posición de negalo. Pero é posible, porque antes as reunións eran bastante surrealistas. Da época dos surrealistas que se daban de ostias cando a xente falaba. Pero hoxe en día, son amistosas, mesmo moi amistosas. Ao mellor habería que darse de paus.

Legalizarías as drogas dentro das reunións do Cineclube?

Claramente si. E nas proxeccións do Cineclube tamén.

Que opinas da prohibición de fumar no local de proxeccións do Cineclube?

Paréceme fatal. Moléstame máis que a xente coma palomitas que que fume. Pero é unha opinión persoal.

Sexo, fútbol ou cinema?

Nesa tríada o fútbol está fóra de lugar.

Pero ti es fuboleiro?

Si, pero non tanto.

Por último, di algo, o que che apeteza.

Buh!

ENTREVISTA A GONZALO VILAS

2010-06-28T02:45:00.000-07:00

Bótaslle drogha ao colacao?
Home, non. Non tomo colacao, tomo café. O certo é que non se me ocorre ningunha brincadeira para contestarche.

Vives do conto?
Vivín do conto durante un tempo, pero agora pódese dicir que vivo de debuxar contos ou cómics, pero tamén de redactar páxinas a eito, de corta e pega, dedícome a facer pasatempos, cousas moi variadas que non teñen moito a ver co deseño, co cómic, é dicir, co conto.

Para andar coa cabeza baixa, fíxaste ben na xente da rúa. Algunha vez che deixaron de falar por caricaturizar a alguén?
Non, a verdade é que poucas veces teño caricaturizado a amigos. Houbo unha época en que si o facía, tomando unhas copas. Pero en xeral á xente parece que lle gustaba, aínda que non fosen boas caricaturas. Mesmo pasados os anos téñenme mostrado deseños dos que non lembraba nada. E o de andar coa cabeza baixa, pois non che sei, o que me dá ás veces é para atopar cartos por aí, nos pubs, que é unha especialidade que teño.

Hai alguén máis feo que o Pelegrín?
Creo queo último enxendro que buscaron para substituilo, mesmo penso que superou o ranking de fealdade. Quizais o Naranjito podería estar nunha dura pugna.

A quen lle sacaches a tranca coa túa retranca?
Digamos que cos chistes de políticos, os que fixen sempre, sempre me saen sobre esa temática, sobre todo aos políticos galegos. Aínda así, que fagas humor para medios que che parecen de pouca repercusión, tamén é certo que os retratados son os que máis os len, a xente que se poda sentir aludida. Espero que a máis dun político lle fastidiara sentir a tranca.

Que teñen en común os políticos e os cogomelos?
Non se me ocorre que podan ter, só que os hai a patadas, e que os hai venenosos e comestibles.

E quen sería a "amanita phalloides" da política?
Da política galega, agora mesmo quizais se me ocorre pola cara que ten, o Anxo Lorenzo, pode ser. Por aquilo de que aínda hai xente que se engana, pero nestas alturas xa non engana a ninguén, pero tenme cara de amanita.

Agora escolle: Bartolo ou fubolín?
Penso que son conceitos indisolubles, para min polo menos.

Agora unha alineación de tres acordeonistas para xogardes os catro unha partida de fubolín. Non vale María Jesús.
Pois así déixasmo un pouco difícil. O certo é que habería un que se chama Nacho, que vale para todo. Penso en dous máis que son coñecidos por min. De famosos non che sabería dicir. Pero alguén que saiba manexar o acordeón tamén ten certa habilidade manual.

Para ti que é a bola do fubolín?
Nada trascendente. Unha cousa á que hai que bater e digamos, no sitio acaído e coñecendo o seu comportamento.

Botas de menos as grupis que tiñas animándote durante as partidas? Tiñas unhas cantas.
Ti cres? O que pasa é que iso queda aí no fubolín. Si, había algunhas que aínda non andan por aquí, pero non sei, é un mundo á parte, hai xente que sen darte de conta, tenche aí, nunha especie de fenomito bartoliano. Hai que aproveitarse do fubolín.

A ilustración é a túa barricada para a loita final?
A ilustración é unha actividade, entre outras moitas, que desenvolvín, pero supoño que o que podes aportar, se ten algún valor para esa loita final ou cotiá mellor, pois é que che vén dado pola acumulación máis que por algo xenial ou polo chiste que poda mover ou cambiar nada.

Que é Airños do Maycar?
Iso é case un segredo que che vou revelar. É un grupo heteroxéneo, folk digamos, que se formou nunha certa festa, sobre cogumelos por certo. Foi así bautizado por min mesmo, se non lembro mal, por aquilo de que levabamos un airiño e que estivemos no Maycar máis de un. Pero é un grupo que se formou para tocar unha vez, pero que foi rebautizado como Airiños do Outeiro, porque o nome do Maycar pode chocar por dereitos co nome. Foi un grupo dunha soa actuación, o que o elevaría á categoría de pequeno mito.

Para cando a próxima actuación?
Pois hai pouco, tivemos unha actuación baixo ese outro nome, digamos que a organización do evento non se atreveu a poñer ese nome. É un grupo que se forma cando lle cadra. Esa actuación foi bastante desastrosa co que non sei se haberá máis.

Quen será o próximo presidente da Xunta?
Non sei. Ti tes algún? Queres presentarte?

Non.
Eu tampouco. Non sei, só espero que non sexa este cínico que temos por presidente.

Cínico?
Si, paréceme un máximo representante do cinismo político entre outras virtudes que o adornan. Pero tal como van os outros partidos, parece que este vai a favor de corrente.

ENTREVISTA A XURXO GONZÁLEZ

2010-05-04T08:26:00.001-07:00

Segues furtiveando marisco?

hahahah, non, iso xa pasou á historia. De cando en vez, cando estou na Guarda, miro como están os lamparóns, os percecbes e os mexillóns, que tamén hai, non coma puños pero hai.

Que andas a facer ultimamente, cara onde te levan os teus pasos?

Os meus pasos leváronme agora ás comisións do Ministerio de Cultura, estou aí a pleno rendemento, de Ignasi Guardáns. Leo guións, sobre todo porque mos mandan selados e sen autoría.

Vas facer unha segunda parte de Os señores do Vento?

Estiven cavilando na posibilidade, pasóuseme pola cabeza algunha vez, sobre todo cando houbo unha especie de "revanchismo" político, cando Esquerda Unida intentou que o botasen abaixo, a nivel político e de política local no concello.

Botar abaixo o documental ou o que fan os Señores do Vento?

O que fan os Señores do Vento, a instalación. Entón iso daba pé para facer unha segunda parte.

Non pensaches que ese documental podería ser usado contra dos protagonistas, pola Garda Civil, pola Xunta, porque o plástico ademais de lixar o monte, tamén é inflamábel.

E é contaminante, PVC, é dicir, mentalidade ecoloxista precisamente non é. Pero canto non hai diso no mundo. Os litros de combustíbel que están a verquer no golfo de Luisiana, iso fano as multinacionais. O que gravei eran dous vellotes que tiñan tempo libre.

Hai un tempo Martin Pawley e ti impartistes un curso no Macuf...

Non, ese curso non se chegou a impartir porque non había xente matriculada. Non tiñan confianza.

Pero quixestes proxectar os señores do vento?

Non, nunca estivo dentro do programa, que era dun curso adicado sobre todo ao documental.

Non se perdeu a oportunidade para Unión Fenosa apreder algo dos Señores do Vento, a reciclaxe de material, etc?

Si, cando foi do plano eólico xa lles dixen que consultasen aí con Chacurro e José María.

O cinema é o teu único pracer na vida?

Non, para min son as mulleres.

Es un director orgásmico?

Pois non, o cinema para min, non é cinema exactamente, porque eu non traballo con cinema, como moito son un creador audiovisual que é como me gusta definirme. O que fago é iso, non é tratar o cinema, senón a videocreación, video dixital.

Nunha entrevista colgada en Vimeo, dicías non traballarías cómodo se tiveses que facelo con grandes medios. Serías capaz de renunciar ao status de director porque non te amañas coas novas tecnoloxías?

Non é cuestión de amañarse coas novas tecnoloxías. É cuestión de amañarse cun sistema de como está ideado o traballo cinematográfico dentro dunha xerarquía, duns valores de produción, duns prazos que iso parece que non, pero tira do peito. Agora mesmo estoume mentendo en proxectos, aprendendo a nivel de produción, conciliar o que é a produción industrial como é a creación, iso ten o seu aquel.

Na mesma entrevista dis que non tomas moi en serio o teu traballo, que para ti é como unha brincadeira. Non obstante, a promoción do teu documental sobre a memoria histórica, tomáchea moi en serio. Proxectáchela ao final?

Si, na Casa das Atochas. Intentei proxectala na Guardia, pero preferiron mellor o traballo dun cienasta uruguaio.

Segues enfadado co Cineclube de Compostela?

Non. Están enfadados os do Cineclube de Compostela?

Non che sei. Non podo falar por eles.

Ah, pois.

Fixeches unha curta que se chamaba 13 pozas, unha versión do traballo de James BenNing 13 lakes. Por que colliches trece pozas? Falta de medios?

Non, sobre todo polo carácter de retranca, de retranca galega. Creo que esa é a miña película máis galega de todas. Curiosamente un crítico de Cahiers du Cinema cualificouna de James Benning pasado por Muchachada Nui. Eu non a considero tal cal, simplemente que o tipo non sabía que era unha poza.

Durante esa gravación viches algunha poza que che chamase a atención?

Non, durante a gravación o que fixen foi afondando, é dicir, que aparecen as trece pozas e logo os intertítulos co nome das pozas, Benning facía o mesmo que acontecía cos lagos. Entón o que si aprendín é unha especie de investigación de como era a toponíma das pozas por exemplo.

Martin Pawley e ti considerádesvos centauros no deserto audiovisual galego?

HOHOHO, boa pregunta. Pois non, supoño que haberá personaxes e pistoleiros de máis longo alcance. Eu teño a miña opinión e Martin ten a súa. Diferimos en bastantes cousas, mais penso que coincidimos na vontade de intentar que cambien as cousas, iso fundamental, porque hai moitas cousas que teñen que cambiar.

Agora di algo para despedirte.

Non sabía que era tan curta a entrevista.

É un blog, non unha revista.

Pois nada, un pracer e aos lectores do blog, emprazalos que vexan unha das miñas peciñas tomando un algo.

Entrevisat a Pati Janeiro

2010-04-24T03:33:00.001-07:00

Alindando beatas con perspectiva

Cales son as perspectivas que tes claras a día de hoxe?

Pois na miña vida ningunha, porque agora mesmo estouche nunha situación un tanto fodida. Non teño nada claro. Teño múltiples opcións pero non teño nada claro. E para o país cada vez as vexo máis escuras tamén.

Algunha vez che esmagaron algo?

Algo físico non, o “corazoncito” si, moitas veces.

Que máis?

Ostias! Non che chega co do corazón? A ver, algo propio, unha vez que vivía cunha muller que me tirou o radio casete á cabeza, non me deu pero a radio foi ao carallo.

Cantos regalos dixitais tes rexeitado?

Non entendo. Ah! Non, eu acepto todos os regalos.

Todos?

Todos.

Pero segues pensando en analóxico para algunhas cousas?

Si, eu son totalmente analóxica.

Cando escrebes tamén?

Depende, a medias. Escribir fágoo co ordenador, pero de mente son bastante analóxica.

Escolle: Gloria Lago ou unha grea de beatas sicilianas?

Gloria Lago, porque ao final coas beatas sicilianas me levei estupendamente.

Que pasou con elas?

Pois que tiven que traballar como guía turística para unha grea de beatas sicilianas e os seus maridos. Fíxenlles unha visita por Compostela e logo por Coruña. A de Compostela foi un desastre, porque escapaban, pasaban de min, chegamos á catedral no sepulcro puxéronse a rezar o rosario cantando no seu dialecto siciliano ou o que fose, e eu alí esperando por elas. As beatas alí coma un rabaño, pero eu sen poder alindalas nin para un lado nin para outro. Cando acabou ese día púxenme moi firme e díxenlles que se querían ir de visita guiada comigo a Coruña que tiñan que falar cando eu lles deixara, que a visita a facía eu, que nos organizabamos como eu dicía e para a miña sorpresa, portáronse moi ben. Déronme propina.

Unha cousa, sábeste vender ben?

Ligar non ligo nada.

Non, non me refiro a iso.

Tamén é importante.

Quero dicir se te sabes vender.

Penso que non.

E o libro que vén?

Agora verás como de mal me sei vender. O próximo libro hai tempo que non escribo nada. Tiña un proxecto sobre un parente meu, sobre un tío avó do meu pai. Era un anarcosindicalista moi coñecido en Compostela, a comezos do século XX. Investiguei, porque na miña familia dicían que era un bebedor e pouco máis. Matárono no 37, paseárono dicindo que pouco máis que de casualidade, e resulta que o home tiña unha historia de loita sindical tremenda. Estivo na Patagonia nas folgas, foi dos que estivo con Alonso Ríos proclamando a república galega do 31 no Obradoiro. E todo iso está perdido, borrouse, estiven investigando sobre a súa historia, pero teño moitos datos e non sei como os vou fiar.

Entrevista a Samuel Solleiro

2010-03-29T08:16:00.000-07:00

/P1090490.JPG">

Gústache pescar?

Non.

Dígoo por se algunha vez pescaches persoas.

Non, non me chama moito a atención, pero cando era pequeno meu pai si ía pescar moitas veces levábame con el. E home, non sei, non me gustaba era cousa de esperar moito e facer moitas poucas cousas. Hai un cheiro, algunhas sensacións que asocio como o cheiro das miñocas e as cousas que había no cesto, todo iso faime evocar. Pero a pesca de río. O conto, ese “O pescador de homes”, era pesca de mar. O conto era simplemente pola expresión “Pescar homes”.

Por iso te disfrazas de crocodilo?

Pois si, seguramente hai algunha conexión inconsciente entre as dúas cousas. O do crocodilo era só porque era moi interesante o disfrace. Cando xurdiu de facer os disfraces para o vídeo e as fotos de Ataque Escampe, eu fun o que fixo a maioría dos disfraces, tamén tiven dereito a escoller, así que como este tiña unha carauta e demais, era o que máis me chistaba.

A quen pecharías nun bote: a Deus, a Cristo ou ao Papa?

A quen pecharía nun bote? Seguramente ao Papa, ademais ao Papa de antes, que tiña certa pinta de animal en formol.

E á clase política galega tamén a pecharías?

Á clase política galega, home supoño que si. Ou ao mellor se poderían pensar outros castigos máis crueis.

Como cal?

Non creo que sexa legal que o diga.

Segundo a contra-capa de DZ ou o libro do esperma: “a intención do libro é problametizar ou mesmo anular o concepto de masculinidade”. Pódese entender que estás anulado?

Que estou anulado eu? Non. Por que?

Pregunto.

Non, en principio non. Esa contra-capa hoxe en día non a subscribiría porque fai o que non debería facer unha contra-capa que é interpretar o libro ou dar unha interpretación do libro que non ten por que ser esa. Home, máis ou menos comparto esa idea: problematizar e anular o concepto de masculinidade, non os homes collidos individualmente, non sei. Refírome ao concepto, ao mellor pois anular a validez do arquetipo de home e todo iso.

Na mesma contra-capa aparece unha foto na que apareces ti. Pero que levas na man, un donuts ou unha mazá?

É unha mazá.

Non che gustan os donuts?

Asócioos moito cos policías dos EUA (EE UU).

Escampará este ano?

Non, este ano non.

Entrevista a David Pobra

2010-03-19T10:24:00.001-07:00

Espidos, armas, provocación e futuro

Eeeeee….non poderías deixar de apuntarme coa gravadora? É que isto parece un atraco.

De todos os temas universais que trata a poesía, cal odias máis?

Hai moitos temas que non me gustan e non trato. Temas relixiosos, loas á Virxe que a min non me interesan, cousas así. Non obstante, prefiro ir á miña experiencia persoal e dicir, dunha maneira hipócrita, que odio o tema do amor, contando que eu o cultivei, pero é por superar esa etapa.

A poesía é un primeiro paso para o sexo ou é nada máis que un adorno?

Pois en moitas ocasións pode ser un primeiro paso, a pesar de que hoxe en día se diga que non, que está fóra de tempo e que non se liga. Eu recoñezo que non, non se pode ir de poeta para ligar. Pero moitas veces, cando hai confianza e estás relaxado, un poema pode ser un primeiro paso para algo máis.

Cando escribes ocultas algo?

Sempre hai algo que se oculta. Na poesía intentas reflectirte como se estiveses diante dun espello, esa é unha das premisas da poesía, pero o certo é que sempre gardas algo para ti.

Espirse é un arma un arma de futuro?

Por suposto! Espirse é unha ferramenta como outra calquera de xogar co corpo e de dar algo máis no momento de poñer en escena un poema. A min gústame representar os meus poemas, aportar algo máis que unha lectura. Cando toca defendelos ao vivo, porque os poemas son uns instrumentos que serven para ler e representar. Non sempre é así, hai moitos poemas só para ler e hai outros que gañan moitísimo á hora da representación. Procuro que os meus poemas sexan desta segunda caste. Nunha ocasión xa usei esta ferramenta no Festival de Poesía do Condado, en certa penso que funcionou. Mais quero dicir que non me espín sen máis, como simple maneira de provocar, senón que tiña un sentido dentro do poema.

Entón espirse segue sendo un acto de provocación?

Pois aínda que eu non o pensase daquela maneira, porque eu non quería provocar en ningún momento, era un complemento do que dicía o poema: baleirar de retórica a linguaxe poética, pois si que teño que recoñecer logo de escoitar e ver gravacións e por algunhas reaccións da xente, provocou. Houbo berros, comentarios bos e malos. Mal que me pese, provocou.

De que te teñen acusado?

Pois de intentar ser un provocador, por exemplo? Pero a min paréceme ridículo.

Pensas que a relación número de falantes e número de poetas en galego, é a xusta?

Si que é. Malia que moitos digan que hai poetas de máis neste país eu penso que os poetas nunca sobran. Si que é certo que das unha patada a unha pedra e saen cinco ou seis poetas. Pero penso que non está de máis. Cantos máis poetas e poemas mellor para a poesía e para a lingua.

Que é o que che gusta dos premios de poesía e o que non?

Gústame a pasta, iso é certo, o máis importante e o fundamental. Tamén me gusta a visibilidade que lle poden dar a alguén que non ten en principio nada publicado. Non me gusta o andar detrás deles. É como ter un editor detrás cando sentes que tes un libro acabado e llo pos sobre a mesa e poñerte no proceso de publicación. Vou facer unha imaxe provocadora para manter a visión de min mesmo. É como se entrases nun prostíbulo e che estivesen ofrecendo moita carne e ti tes que vestir os teus poemas cun traxe, no meu caso sería un traxe sadomaso, a ver se así algún dos clientes quere deitarse contigo

Entrevista a Emilio José

2010-03-11T07:18:00.000-08:00

Entrevista a Emilio José

Que tes ti de ápeiron? (Queridos usuarios, dicionario, eu tamén o fixen)
Pero de que estamos falando? De min?

Si, de ti.
Pero como...

Ser, humano.
Non sei, como o vou saber? Se o soubese, non sería heheheheheheheheheheh....

Non serías?
Se o soubese non sería un ápeiron.

Pero ti es indefiníbel ou inabarcábel?
Eu? Home, como todo o mundo. Hai partes que non sei se son definíbeis ou abarcábeis, porque non sei cales son nin como son, pero as que son claro que sei se son definíbeis ou abarcábeis.

Moitos dos temas que compós son e amor con rupturas, desenganos borracheiras....
Borracheiras?!

Si, si, non me fodas a entrevista.
Ai, si xa sei.

...televisións de plasma. Dá para tanto a trangallada do amor?
(Pensa a resposta e bota un salaio) Eu non sei como no 2010 se están facendo cancións aínda, e eu fago cancións, iso para empezar. Xa non se trata do tema en si, senón do formato en si, non sei como dá para tanto o formato canción e o formato disco, aínda que me gusta moito, pero non sei como dá para tanto. E logo o do amor é a cuestión de que todo o mundo sabe de que falas, ao contrario de se falas da túa tía, ou un primo que vive en Pakistán. Entón o amor, xa o tema en si tanto ten como o enfoques, é algo ao que todo o mundo chega. Eu como ademais, escribo (rise), fago cancións situándome no ano sesenta, sesenta e pico ou noventa, pero nunca agora mesmo, como homenaxeando á xente que me gusta. Eles e elas cantaron moito sobre o amor, entón por iso canto sobre o amor, aínda que non só ao amor, pero en fin.

E o amor estache dando para vivir?
Economicamente seguro que non, economicamente quita.

O amor quita economicamente?
Claro, claro e logo espiritualmente non creo que dea para vivir o amor por si mesmo, senón os ir e vir, o desacougo do amor é o que dá para vivir. Non o amor en si, como idea, ou estar con alguén.

Os orgasmos téñenche inspirado cancións? Por que ti tes orgasmos, non?
Iso terías que comprobalo, non cho vou dicir. Pero se me teñen inspirado directamente, déixame pensar...non, directamente non. Marvin Gaye escribiu explicitamente sobre o sexo cara o final da súa carreira. A ver, o Let Get It On non é exactamente no seu final pero tampouco é moi explícito. Eu conto que igual no quinto disco faga un disco sobre o orgasmo, pero agora non. O que si puiden facer, foi algo relacionado, iso segurísimo, coas mulleres.

Sobre a figura feminina, segues cazando con corda?
(risas, risas, risas e máis risas, recuperamos o alento) O da corda só foi un día que había unha austríaca que estaba nun intercambio. Coincidiramos como dúas veces ou tres. Entón, un día que tiñamos unha cea de aulas pois dixemos: hoxe seguro que sae por aí e hai que cazala. Por iso saímos coa corda, para cazala e dicirlle: ola!

Pero segues usando o método actualmente?
Non, só foi ese día, e non chegamos a usalo porque non apareceu a muller en cuestión.

Cal é o método infalíbel para pillar segundo ti?
Non existe.

E escoitar as túas cancións?
Home hai unhas cancións coas que supoño que si. Pero creo que a miña música é máis ben de ruptura. Eu teño cancións de amor que realmente son de desamor. A música moitas veces mesmo é parva: Que feliz que son! Pero logo a letra e todo iso case sempre é depresiva, non é o Berlín de Lou Reed, non é: aaahhhggg. Case nunca hai nada feliz, de feito teño pensado facer algo optimista proximamente. Non sería boa idea intentar ligar con alguén coas miñas cancións, podes poñelo de escusa pero dicindo: como escoitei ao fulano este, xa sei o que non teño que facer para que ti e máis eu non esteamos ben. Entón, así pode que lle funcione.

En Adeus Feijoo, primeiro foi “Rosa Díez, paredón, paredón” e pasou o que pasou pexorativamente. Logo despois nunha entrevista dicías: “Ourense vai ser independente, é o que sei do futuro”. Baltar sería a raíña nai de Ourense?
Falas de Baltar pai, non? O caso é que a Baltar fillo non lle vexo nada de fillo e de Baltar menos aínda. Ben, de fillo si, seguramente. Baltar pai xa está maior, pero estou certo de que Baltar pai se tivese hoxe vinte anos menos dos que ten, que estivese nunha boa época, seguro que escoitaría con moita atención o asunto do estado de Ourense. Creo que non faría falla moito para que el se metese niso. Eu non o coñezo persoalmente, non son colega del, así que non teño nin idea, pero é unha sensación.

Ourense independente, e Quins que sería, un cantón federado ou un porto seco con polideportivo “Emilio José”?
Iso gustoume, o do polideportivo. Eu o que sei que Ourense será independente iso seguro. Se o mundo segue así e non veñen os musulmáns facernos persoas por fin, debaixo da súa árbore. O que xa nin sei nin vou buscar é como sería factíbel iso. Por que iso sería, ademais de que é bastante ditatorial pola miña parte dicir: “Hai un estado de Ourense, e vai ser unha república!!!, por que o digo eu”. Iso é unha tolada, que me poña a escribir sobre cousas concretas. Podo pensar por que pode pasar pero non como se vai facer.

Rosa Díaz non te denunciou aínda?
Non, nin o fará supoño. Leva as de perder (risas). Tal como está a cousa agora mesmo...como me denuncie nos xulgados de aquí, que sexa a vista en Ourense non sei eu (risas durante toda a resposta)

Falando en prata: “A ti te pone”?
Rosa Díez? (cara de sorpresa) Non, nada. A min políticas, xa dixera, que hai unha de Ciutadans que é moi guapa, pero que non sei o nome.

Logo de todos os méritos acumulados, pensas que Rosa Díez será unha boa presidenta da Xunta?
Deus, pero iso é como...pffffrrrrrffffff, como se Feijoo cambiase de sexo e se volvese máis chungo. E máis feo.

Feijoo por que se suicida en París e non desde a Cidade da Cultura?
Porque iso sería evidente, como se fose unha canción sobre o Papa que vén a Santiago e Al-Qaeda pon unha bomba na catedral, iso sería moi obvio. O de París, nin idea, non sei que une a Feijoo con París nin se estivo alí. É unha canción.

Cantarás para o Papa cando veña ao Xacobeo ou non estás bautizado?
Estou bautizado e confirmado, pero non cantarei para o Papa. Aínda que de todos os problemas que ten o mundo, o da Igrexa Católica non o vería como un problema cento por cento, radical. A min paréceme un problema nalgúns sentidos pero noutros non tanto. Por que hai cousas máis fortes e outras menos, pero o da Igrexa, á parte que xa hai xente ocupada en atacar a Igrexa, igual tamén eu me podería meter, pero a min o Papa...

Non che fixo nada.
Quero dicir que a min o Papa se el se suicida en París, tanto me ten, pero tampouco me molesta. Hai moitas cousas que poden ser peores.

E ao conselleiro de Cultura cantaríaslle algo ou esperas que te convide a Desván de los Monjes?
Ou en Toro, non dixo Toro? A cousa estraña xa foi o do Sonar, que toco en Barcelona pero en Coruña non. Lin, creo que foi nun comunicado da Xunta, “Sonar en Galicia e tamén haberá embaixadores da nosa cultura en Barcelona”. Non lembro, pero penso que era eu o único. Hai grupos que tocan nos dous sitios, pero eu, non estou certo, ao mellor lle pasa a algún máis, pero penso que son o único galego, que toca en Barcelona e non aquí. Ponte a pensar mal e ao mellor non mola que veña cantando a de Feijoo.
Se por min é, mañá, pensando en forma irreal, acabaríase a Xunta, a clase política e o sistema educativo. Pero sendo realistas, hai tres millos de galegos, é como funciona. Eu podo facer unha canción sobre un tema. Por exemplo, o de Rosa Díez paredón, era por Galicia Bilíngüe, non era pola política. Senón que era porque cando foran as autonómicas, ela vén a Vigo, con esa cara de vasca chunga que ten, de etarra reconvertida, solta: “es que os están imponiendo el gallego”. E eu pensei: “pero esta a que carallo vén?” Logo hai moitas cousas que son por motivos que me veñen á cabeza. Non é que pense en facer cancións sistematicamente. Sobre Roberto Varela e o Xacobeo, todo o mundo di que o está a levar moi mal. Como por exemplo, con cousas así: “No último quen veu? Bob Dylan. E este ano? Air e dous matados”. Máis alá é que tampouco Roberto Varela me chama moito a atención.

COMPOSTELAN GRAFFITI (2)

2010-03-07T08:52:00.000-08:00

E comezamos unha nova xeira, unha nova volta ao que é mundo sumerso do graffiti en Compos. Para comezar, aquí temos unha imaxe que, logo de ver repetida un milleiro de veces en portas de garaxes, só podemos dicir: estamos diante dunha franquicia grafiteira? que fixación ten o autor coas portas dos garaxes? algún complexo froidiano sen resolver?

E senón, aquí outra mostra. O allo, ese grande descoñecido.

Aquí un perfecto exemplo e almorzo estructuralista (o grafiti está nunha parede, unha estrutura)

Oculto, así, no medio das obras, un atentado contra o atentado contra da circulación (os graffitis de hoxe serán o benestar de mañá)

Territorio comanche

Alguén sabe que é isto?

Como están os alugueres!! Ese careto!!!

BOST (A?)

Iron Maiden quererían ter ao autor traballando para eles

Rudeboys

Postal compostelana de onte, hoxe e mañá

Como na literatura, sempre haberá temas eternos

O rei do samba emparedado?

Quero adicar esta entrada a Marcos (xa sabe quen é) pola súa inestimábel colaboración

E a todos/as os/as colegas...

COMPOSTELAN GRAFFITI

2009-09-16T06:51:00.000-07:00

Esta é a primeria entrega das que esperemos haxa máis,dos grafitis que aparecen polas paredes compostelás. O difícil é ir cos ollos abertos para darse de conta da súa existencia e sobre todo, da autenticidade dalgúns fronte ao uso de moldes noutros.

Que dá máis medo, o sinal ou o sorriso tentador?

Melloras na paiaxe urbanística

"Déixame o teu carro, hahahahahahah"

Ollo chosco, fociño quente, nome estranxeiro

"Que?! Que tes?! Vamos mal, e?!!!"

Humpy Dumpy, hai que mirar antes, ou es parvo?

"-Oiga, la catedral donde queda?/ Me lo dice o me lo cuenta?"

Agora toca dicir cal é o mellor

Millóns de perdóns rockencosta 2009 (E 2)

2009-08-03T07:27:00.000-07:00

Green Machine from moncho on Vimeo.

Teño que caer no tópico. Non deixaron indiferentes a ninguén. Desde logo se buscaban isto, fixérono ben. Detractores botando pestes pola boca e lume polos ollos. Nalgúns a envidia podíase medir por caldeiros de adrenalina e bile. "Postureo de chulo-jalachorvas" uns, "Machospirolos pretenciosos" outros. Do lado contrario, "Son a hostia", "Isto é o que quero facer eu", "Grava, grava, grava!!! O fulano está polo chan!!!" Agradecidos debería ter aos empregados da limpeza do local.
Desde logo o que si houbo foi a seducción da masa por parte do líder (da banda), quen non deixou de saír e entrar arrastrando os cabos do micrófono ata chegar á rúa: "Oes meu, xa non hai cabo". E mentres a orquesta no Castiñeiriño:"Paquitoooooo chocolateroooooo!!!" "Mamá, por que ese señor rompió la botella?" "Déjalo, no mires para el, es malo"

E xa por último: grazas a todas as persoas que me axudaron e non apareceron na primeira parte do Rockencosta.Non os vou poñer, senón tería que ir ao laboratorio e facer probas de ADN para chegar ao Pleistoceno.

Millóns de perdóns rockencosta 2009

2009-07-23T11:19:00.000-07:00

Millóns de perdóns aos grupos do Rockencosta 2009, por que a causa de fallos técnicos, foi imposible salvar máis da metade da gravación. Só puiden salvar o que vedes arriba e pouco máis. O seguinte virá en breve.

Antes de que se me esqueza, grazas: sepul, marta, xan, maría, julito bebeagua, ana, ramiro, tomás, karola, novedades carminha, green machine, minapolaris, the royaltis, alberte, iván g., iván c., a irmá de karola, a organización do rockencosta e á orquesta do campo da feira.

Dentro de pouco haberá máis

ARREMECAGHO-NA FAMILY!!!

2009-06-29T07:32:00.000-07:00

Leo de Matamá

Anos despois de ver por primeira vez a Leo Arremecaghona, de anos subido aos escenarios, descubrimos que tiña unha familia, oculta, pero familia, cun enorme talento musical soterrado. Como exemplo, Leo de Matamá, pai de Leo.

E velaquí que o Leo de Matamá nos explica como foi o da súa aparición e a relación paternofilial con Leo Arremecaghona.

En-Riquiño

Apareceu como un tripulante de Startrek, teletransportado desde o seu esquecemento, desde o seu arrumbamento nun escuro recanto en Arremecaghona Produccións. Así, sen máis, sen dar explicacións, para que? En-Riquiño pasou de estar aos pés de Leo Arremecághona, a ser unha sombra proxectada sobre o público que reclama o seu lugar no mundo (do espectáculo).

Como todo cantautor, En-Riquiño veu a este mundo (do espectáculo) a marcar tendencia. Aproveitando as oportunidades e os farrapos que lle deu a vida, En-Riquiño fixo de si mesmo un exemplo da customización materialista, do aproveitamento de recursos pre-existentes e da reivindicación dos atacos nas estradas (así unha e mil veces).

E así, desta maneira, durante a festa do Novas da Galiza, celebrada na Sala Nasa o día 25 de xuño de 2009, soubemos da existencia dos familiares ocultos de Leo, que están aquí para quedarse, se é que non lles din outra cousa.

LORDS OF ALTAMONT

2009-06-08T05:19:00.000-07:00

THE LORDS OF ALTAMONT

INTRO

Peter Zaremba, dos Fleshtones, dicía que o rock´n´roll era para el diversión, que ese é o motivo da súa vocación como músico, a diversión: "Isto é divertido".
Ese é o motivo polo que moitas e moitos imos aos concertos, para pasalo ben, disfrutar dos ritmos que nos gustan, da presenza (física ou etérea) dos artistas que nos chaman a atención. E se pode ser, sacarlle o máximo rendemento aos euros gastados na entrada (en caso de que o concerto non sexa de balde) para vivilo o máis intensamente que se poda.
Hai anos eu era heavy. Si, pelo longo, cazadoras vaqueiras negras e pantalóns polo mesmo estilo. O do coiro nunca me gustou, nin tampouco os avalorios de metal. Non é ningún pecado, hai modernillos que o recoñecen publicamente desde as grandes plataformas mediáticas impresas ou audiovisuais do Estado, e non pasa nada, como tampouco lles pasa nada cando cortan o pelo, deixan os concertos de Iron Maiden ou Metallica ou calquera banda progresiva centroeuropea.

O BLOG

Tranquilidade, non vou facer unha páxina enteira arredor da miña persoa, xa teñen dabondo os que me coñecen como para atoparse cunha versión multimedia. Irei enchendo espazos coas ideas ou novas que vexa no decorrer do día a día. Non quero enzoufar os ollos de ninguén con trangalladas. A autocomplacencia fixo moito dano, máis que o postureo postmodernista. Só falarei do que pense que é necesario falar e para iso tamén están as entradas ao blog, porque as opinións tamén contan.

E HOXE?

Pois hoxe toca música como puidestes ler na intro. Se hai uns anos este que escribe podía ser vinculado á tribu urbana denominada heavy, agora non arrenega dela pero as cousas cambiaron.

Nunca houbo unha grande tradición musical no norte de Lugo no que tocaba ao rock´n´roll, desde o clásico ata os tempos da miña adolescencia. Si había pola contra, unha necesidade imperiosa na mocidade de escoitar o mainstream máis comercial (xa sabedes do que falo) e de aí que cando un tiña 14 anos, por exemplo, rexeitase escoitar as cintas de Led Zeppelin que un tío seu tiña no cuarto.
Pero o tempo pasa, un cambia de lugar e tamén de gustos. Todo aconteceu un día nun dos meus locais favoritos en Compos hai dez anos xa. Eramos tres persoas da mesma xeración, quizais cun ou dous anos de diferenza entre nós. Logo de falar de temas varios, foi entrar no terreo dos gustos musicais cando comecei a caer dentro dunha espiral ao non ter nin o máis mínimo coñecemento dos grupos aos que se referían. Comecei entón unha tarefa de recollida, buscando discos, autores, mirando nas tendas etc. Pouco e pouco fun enviando ao fondo das estanterías os discos de Maiden, Stratovarius, Manowar (por certo, o que mos teña que mos devolva xa, amiguiño si pero a vaca polo que vale) etc. Non esquezo as dúas veces que fun ver aos Maiden, a primeira en Ourense, sen Dickinson e a segunda a Coruña, xa co frontman reposto.
Non obstante, polo camiño gañei colegas cuxos gustos coincidían ou non cos meus, pero grazas a toda esa xente, fun abrindo o abano dos meus gustos. Isto ao final non lle pareceu ben a moitos. Na miña vila natal, agora son un raro que lle gusta unha música "que tolea a calquera e que non entende nindiós", nos ambientes nos que me movo, hai xente que me abriu as portas aos meus gustos actuais pero que agora van por outros camiños (evolución lle chaman) e outras persoas simplemente non se queren pronunciar ("déixame anda"). Pero o comentario máis intenso pola cicuta que máis concentraba foi hai 15 días. Un dos antigos camaradas da época metaleira, cando lle preuntei se podía pasar unha noite na súa casa tal día, un sábado, non esperou explicacións e respondeu: "Xa, seguro que para ver un deses grupos de rock garaxe que che gustan agora. Ti viñeches comigo ver aos Iron Maiden, coincidimos cos teus colegas heavys da túa terra e agora...agora es un puto garaxeiro gafapasta". Direi que foi o comentario máis famoso a fin de semana seguinte. Nada máis.

E TODO ISTO, A CONTO DE QUE?

Pois simplemente a que o día 6 de xuño actuaron The Lords of Altamont no festival La Bruta Fest celebrado no Playa Club da Coruña. Non vou dicir que fose, para min, a mellor experiencia musical en tempo porque non o foi. Sinceramente, despois de escoitar os discos desta banda de California (non de Francia como apuntaban algúns medios), quedei coa sensación de: "aquí falta algo". Si, faltou sangue, pulo (home, o teito do Playa é un límite a ter en conta) e son, porque Jack Cavaliere, cantante, non destacou precisamente pola súa capacidade pulmonar. O máis seguro é que os ananos do bosque electrónico fixesen algunha falcatruada.
Non houbo sangue ao mellor polas horas de voo, Cavaliere dicíao no seu inglés-mascachicle: "tocamos rock´n´roll pero tamén gostamos de durmir".
O caso é que entre unhas cousas e outras, o concerto só prendía o ánimo daquelas persoas que estaban noutra dimesión (hai substancias teletransportadoras a outros mundos) e que só pretenden divertirse por divertirse "enadamáis".
Persoas como esas eran as que berraban unha e oura vez:"California rock´n´roll!!", palabras que provocaron a resposta de Cavaliere: "Sei falar algo da vosa lingua: merci beaucoup". Como se o dixese en mandarín, hai anos que a lingua da república foi afastada das primeiras posicións pola lingua do imperio atlante.
Pero as trangalladas de Cavaliere e compañía non tiñan punto de comparación coa presenza dun individuo moi asiduo aos concertos garaxeiros. Descoñezo o seu nome, mesmo a profesión e razón social e vínculos afectivos se é que os ten. O fulano en cuestión actúa como unha teupa abrindo camiño entre a concorrencia con empuxóns, movemento compulsivo esquerda-dereita da cabeza e brazos cun ritmo do demo mentres bota a lingua para fóra berrando sons indescifrables. Desta volta comportouse, sospeitosamente arrimado aos valados metálicos entre dúas asistentes. Foi el quen axudou a colocar o órgano entre o público para a performance do cantante e tamén foi quen devolveu o instrumento ao escenario a pesares das protestas do cantante. A cousa cantaba.

FINALMENTE

Finalmente direi que sigo coa miña filosofía de escoitar aquilo que me gusta, que me dá a gana e que non vou deixar de facelo.
Este blog só é un inicio e non pretende máis que ser iso, o inicio dun traballo que me deixe facer cousas que quero facer.
Intentarei traer o que para min mereza a pena e que vos poda interesar. Nada máis. En tal caso, aínda estamos de probas.

Un saúdo